For an English version, please scroll down
Laat ik niet te veel in details treden; de foie gras van gisteren viel verkeerd waardoor ik vannacht meer tijd in de badkamer dan in bed heb doorgebracht. Vanochtend kwam ik dan ook niet op gang. Te lang gedoucht, eindeloos gepruts met mijn rugzak, dingen vergeten en dus rugzak weer open, getreuzel alom, dus pas om 09:00 uur op pad. En dan het lopen! Het leek nergens op. Ja, op een koala! Zo sloom!
Maar goed, we waren op pad in de wetenschap dat we vandaag maar 21 kilometer hoefden te lopen, met zo om de 5 kilometer een dorpje met terrasjes! Wat een verschil met de Camino de Levante!
Vandaag is het pad vaak te smal om naast elkaar te lopen en de brakheid van mijn gestel overheerst mijn ego, zodat ik er geen probleem mee heb dat Wally meestentijds voorop loopt.
Ongelooflijk wat een gemis aan nachtrust met je doet! Ik loop echt als een natte krant vandaag!
Dit neemt niet weg dat de dorpjes die we aandoen mooi zijn, evenals de uitzichten,
Mijn koala gedrag en mijn aandringen op veelvuldige pauzes (cortado, Cola Zero, schoenen uit) hebben tot gevolg dat we pas om 16:30 uur aankomen in Rabanal. Ik krijg in de Posada de Gaspar een kamer met drie (3) bedden en als ik met Wally op het terras zit vertelt ze me vrolijk dat haar kamer ook drie (3) bedden heeft. We hopen dat het niet de bedoeling is dat er nog gasten bij komen! Vreemd. In het restaurant nemen we het menu van EUR 12. Voor-, hoofd- en nagerecht (genoeg om een regiment koala’s mee te voeden) plus water, brood, wijn en koffie. Waarom zo veel?
Morgen naar El Cruz de Ferro. In mijn herinnering een pittige etappe. Ik vertel Wally niets over hoe ik in 2019 geëmotioneerd raakte door deze plek. Dat moet ze zelf ontdekken.
Het is 21:16 uur en een gebroken man groet u allen hartelijk.
I will not disclose too many details; let’s just say that last night’s foie gras didn’t agree with me so that I spent most of the night in the bathroom rather than in my bed. As a result I couldn’t get going this morning. My shower took to long, endless fumbling and fiddling with my backpack, forgot stuff so reopening of my backpack to tuck away forgotten stuff, delays galore so we could only start walking by 09:00 am. And then the walking! This was really suboptimal. The speed of a koala! So incredibly lethargic.
Anyhow, we’re back on the Camino, with the knowledge that we only had to do 21 kilometers today, with every 5 kilometers a village with terraces. The difference with the Camino de Levante is unbelievable!
Today the track is often too narrow to walk side by side. The total degeneration of my body dominated my ego, so I have no problem with letting Wally lead the way. It is incredible what a lack of sleep can do to one’s condition! I’m walking like a piece of shit today! Nevertheless, the villages we encountered are beautiful as are the views.
My koala behavior and my persistence in taking a breather in every village (cortado, Coke Zero, shoes off) entails that it’s 4:30 pm by the time we arrive in Rabanal. At the Posada de Gaspar I get a room with no less than three (3) beds. When I meet up with Wally for a drink she tells me cheerfully she also has a room with three (3) beds. We can only pray that no other guests will be assigned to our respective rooms. Strange.
In the restaurant we take the EUR 12 menu, which includes a starter, a main course, dessert, bread, water, wine and coffee. This is really too much!
Tomorrow to El Cruz de Ferro. A spicy stretch! I’m not telling Wally anything about the emotions I experienced in 2019 when being at this spot. She should experience this in her own way.
It’s 20:16 pm and an exhausting pilgrim greets you all!
