For an English version, please scroll down
De laatste dag van deze Camino breekt aan. Ik merk dat ik in gedachten al bij een vervolg ben. Eigenlijk zou ik nu het liefste met Martinka doorlopen naar Santiago de Compostela, maar dat is nog circa 10 dagen lopen en we hebben allebei verplichtingen. Hopelijk kunnen we het laatste stuk in de toekomst samen lopen! We ontbijten in La Rosa de Agua en ik sta wederom versteld wat Martinka zo vroeg in de ochtend naar binnen timmert. Ze wil ook de bananentaart van Susanna proberen, dus er gaat een flink stuk in de rugzak. El Acebo is een klein dorpje met slechts 37 inwoners (telling uit 2011), maar heeft een belangrijke plaats in de geschiedenis van Spanje: op de weg naar Compludo staat nog steeds de oude smidse waar volgens de overlevering het zwaard werd gesmeed waarmee Koning Pelagius van Asturië vocht in de slag bij Covadonga (in 718 of 722 AD) waarmee de Reconquista werd ingeleid. In die slag, waar hij de legers van de dubieuze combinatie van de troepen van het Kalifaat van Umayyas en de Bisschop Oppas van Sevilla die veruit in de meerderheid waren, versloeg kwam, wederom volgens de legende Santiago (Sint-Jacob, te weten Jakobusde Meerdere, één van der twaalf apostelen) persoonlijk uit de hemelen om de slag te beslissen.
Tot zover de geschiedenis. Vandaag is het weer ernstig omgeslagen. De temperatuur is flink gedaald en de hemel is zwaar bewolkt. We vertrekken fris uit La Rosa de Agua en lopen door de verstilde straatjes van El Acebo. Eenmaal buiten het dorp valt er een enorme rust over me heen. Ik geniet van de absolute stilte en Martinka voelt dit haarfijn aan. Het uur lopen naar Riego del Ambros is mijn Zen moment. Ook in Riego de Ambros (40 inwoners) is het stil en we genieten van de authenticiteit van dit dorpje, inclusief de Hermita waar ik even kort praat met een Franse pelgrima en natuurlijk weer kaarsjes brand.
Dit is de derde keer dat ik de afdaling ga maken vanuit Riego de Ambros naar Molinaseca en het is de derde keer dat het regent. Op zich niet erg, maar de afdaling is steil over steenplaten die met regen erg glibberig worden. Oppassen dus. Ik doe het rustig aan en we worden met enige regelmaat gepasseerd door pelgrims die kennelijk een trein moeten halen. Gelukkig blijft Martinka in mijn buurt. We komen in het prachtige dorpje Molinaseca aan, waar we, nat en enigszins verkleumd even een café induiken om bij te komen. De verdere afdaling naar Ponferrada is goed te doen, ook al regent het zo nu en dan pijpestelen. We nemen onze intrek in hotel Temple de Ponferrada, zogenaamd een 4 sterren hotel maar ik denk dat de sterren-inspecteur al een tijdje niet langs is geweest. Het is zondag dus er is veel dicht, maar uiteindelijk vinden we een tentje met een goede G&T en prima tapas.
Morgen blijven we een dag in Ponferrada en kan ik eindelijk het kasteel bezoeken. Bij eerdere Camino’s was ik op doorreis en kwam het er niet van, maar nu hoop ik dan eindelijk El Castillo Templario de Ponferrada uit de 12e eeuw te kunnen bezichtigen! Bovendien heeft Martinka nog een missie, namelijk een Camino T-shirt voor haar zoon Roman en een cadeautje voor haar dochter Timea kopen. Ik verzeker haar dat dat geen probleem is, want tegenover het kasteel is een prachtige Camino winkel!
De volgende dag, 16 oktober, gaan we welgemoed op stap en lopen naar het kasteel. Niet goed te zien waar we een kaartje kunnen kopen en als we bij het Tourisme Bureau komen, u raadt het al, vertelt men ons dat het kasteel op maandagen gesloten is. Helaas blijven ook de meeste winkels, inclusief de door mij zo aangeprezen winkel met Camino memorabilia, dicht. Na wat door Ponferrada gelopen te hebben komt Martina met het lumineuze idee om vandaag naar de volgende plaats op de Camino te gaan. Dat zou Cacabelos moeten zijn, waar ik op mijn vorige Camino’s gelogeerd heb, maar daar is niet zo veel te doen. Dus wordt het Villafranca del Bierzo. Met de taxi daarnaartoe; ook daar kun je wel merken dat het seizoen begint af te lopen. Maar we hebben een gezellige lunch op een terras, under een parasol want het motregent. Martinka duikt in de toetjes!
Op 17 oktober stappen we in alle vroegte op de bus naar Madrid, waar we nog een dag blijven voor we met de trein naar Valencia gaan en vandaar weer op de bus naar Jávea zullen stappen. In Madrid gedragen we ons als echte toeristen. We gaan met de hop-on/hop-off bus door de stad en stappen uit vlakbij de plaats waar de Camino de Madrid begint. Martinka wil enthousiast de eerste schelpen en pijlen volgen. Ik stel haar geloof ik een beetje teleur als ik, vanwege een onwillige knie maar ook omdat ik bevangen raak door melancholische gevoelens vanwege het einde van onze reis, niet met hetzelfde enthousiasme op zoek ga naar de volgende schelp of pijl. Die avond gaan we nog naar de Lion King; echt geweldig! Martinka laat tijdens de voorstelling een emmer met zoete popcorn verdwijnen!
En dan gaat het de volgende dag terug naar Jávea. Mijn hoofd en hart zijn vol van mooie gedachten over deze Camino en ik hoop dat er een vervolg komt op onze Camino!
English version
The last day of our Camino is here. I noticce that in my thoughts I’m already planning the sequel. In fact, I would have loved to continue our Camino all the way to Santiago de Compostela. That’s another 10 days and we both have other commitments. I do hope that we will be able to walk to Santiago together some time in the future! We have breakfast in La Rosa de Agua and again I’m amazed about Martinka’s appetite, also in the early hours. She also craves for Susanna’s banana cake, so a substantial piece finds its way into her backpack. El Acebo is a tiny village with only 37 inhabitants (2011 census), but has an important place in Spain’s history: on the way to Compludo one still finds the old blacksmith of Compludo where, according to the legend, the sword was forged that was used by King Pelagius of Asturia in the Battle of Covadonga (in 718 of 722 AD), which started the Reconquista. In that battle, where he defeated the armies of the questionable alliance of the Khalif of Umayyas and the Bishop Oppas of Seville which had a vast majority, Santiago (being Saint James the Great, one of the twelve apostles) came out of the skies to personally decide this battle.
Returning to today, we see that the weather has turned again. A substantial drop in temperature and clouded skies. We leave La Rosa de Agua fit as a fiddle and walk through the quiet streets of El Acebo. Once we are in the open a peaceful feeling overwhelms me. I thoroughly enjoy the absolute silence and Martinka senses this perfectly. The hour walk to Riego de Ambros is my Zen moment. It’s quiet in Riego de Ambros (40 inhabitants) and we enjoy the authenticity of this hamlet, including the Hermita where I have a short chat with a French pelgrima and where I of course light some candles.
This is the third time I do the descent from Riego de Ambros to Molinaseca and the third time it rains. This is not a huge problem but the descent is quite steep and the path is mainly over slippery stone plates. So we better take care. I’m taking it easy and we’re regularly overtaken by pilgrims who evidently have a train to catch. I’m pleased that Martinka stays close to me. We arrive in the beautiful village of Molinaseca, where we take a rest in a cafe because we’re wet and cold. The remaining descent to Ponferrada is quite easy even now that’s its raining cats and dogs. We stay at the hotel Temple de Ponferrada, allegedly a four star hotel but I guess the hotel inspector hasn’t been here for a while. It’s Sunday so most restaurants are closed, but we find a place where they pffer a good G&T and excellent tapas.
Tomorrow we stay a day in Ponferrada and I can finally visit the castle. On my previous Caminos, I was only passing through and had no opportunity to do that and I’m pleased that I will now finally be able to visit El Castillo Templario de Ponferrada which was built in the 12th century. Martinka has a mission to, i.e. buying a Camino T-shirt for her son Roman and a present for her daughter Timea. I assure her that this shouldn’t be a problem as there is a Camino memorabilia shop right in front of the castle.
The next morning, October 16, we walk, cheerful with anticipation, to the castle. As it is not clear where we can buy tickets, we go to the Tourist Office where, you may have guessed this already, they tell us that the castle is closed on Mondays. Unfortunately, most shops, including the Camino memorabilia shop I recommended, stay closed as well. After walking through Ponferrada for a while, Martinka has a brilliant idea: let’s go to the next town on the Camino. This would be Cacabelos, where I stayed on my previous Caminos, but there is not a lot to do there so it will be Villafranca del Bierzo. We take a taxi; in Villafranca one can see that the season is going towards its end. But we have an enjoyable lunch on a terrace, under a parasol because its drizzling. Martinka dives into the postres!
On October 17 we board our bus to Madrid in the early hours; we will stay in Madrid for another day before taking the train to Valencia and the connecting bus to Jávea. We behave like real tourists, by taking the hop-on/hop-off bus. We hop-off close to the place where the Camino de Madrid starts and Martinka enthousiastically starts to follow the first few Camino signs. I believe I’m disappointing her when I do not fully share her enthousiasm, because of a protesting knee but mainly because I’m overwhelmed by melancholy because it’s the end of our journey. That evening we are seeing the Lion King; quite a performance! Martinka makes a full bucket of sweet popcorn disappear during the show!
The next day we travel back to Jávea. My head and heart are full of wonderful thoughts of this Camino and I hope there will be a sequel!
