For an English version, please scroll down
4 September: van Ullastrell naar Esparreguera (circa 12 km; ik dus per taxi)
OK, het is al een heel ding dat ik geen marsorder ontving om onverwijld huiswaarts te keren! Mijn lieve vrouw begreep wel dat ik Jan en Monique, die op mijn verzoek met mij mee lopen, niet in de steek kan laten. Zou ook een te laffe aftocht zijn! Maar ik besluit wel om het doktersadvies te volgen en vandaag rust te nemen. Jan en Monique beginnen vroeg aan de korte etappe van vandaag. Circa 12 km naar Esparreguera. Ik doe wat nog nodig is om de Albergue in onberispelijke staat achter te laten, bezoek de apotheek voor pleisters en andere ellende en bel een taxi. Die brengt mij naar Esparreguera waar ik op een terrasje plaatsneem. Een cortado en agua con gas. Mij bereikt dan het bericht dat een oude vriend, Cees de Geus, is overleden. Jaargenoot en huisgenoot op Plantsoen 47 in Leiden en één van de meest aimabele mensen. Het raakt me diep. Maar ja, ik ben op een leeftijd waar het steeds vaker voorkomt dat je een vriend van meer dan 50 jaar verliest.
Op het terras heb ik veel bekijks; mensen zien mijn rugzak met Jacobsschelp en vragen wat er gebeurd is. De serveerster brengt mij ongevraagd een zak met ijs om de zwelling tegen te gaan. Hoe lief is dat?!
Als Jan en Monique arriveren, blijkt dat ik er goed aan gedaan heb om vandaag te passen! Het was een zware afdaling geweest!
We nemen onze intrek in Hostal Cal Duran (sinds 1601); helemaal prima en als we op TripAdvisor lezen dat ze plaats 4 hebben van de 35 restaurants in Esparreguera, besluiten we daar ook te eten. Werkelijk voortreffelijk!
Morgen staat de klim naar Montserrat op de lijst. De etappe is kort, slechts 11.8 km, maar staat bekend als super zwaar. De eerste 5 km, tot Collbató, zijn vlak maar dan komt er een héle steile klim naar het klooster van Montserrat. We gaan het zien!
English version
September 4: from Ullastrell to Esparreguera ( about 12 kilometers; for me by taxi)
OK, it’s already quite remarkable that I didn’t receive marching orders to get my ass back home forthwith. My dear spouse understood of course that I requested Jan and Monique to join me and that I couldn’t leave them. That would have been a cowardly retreat as well! But I do decide to follow doctor’s orders and take a day off.
Jan and Monique start early on the short stage of about 13 km., and I do whatever is necessary to make sure that the Albergue is as impeccable as before, visit the pharmacy to buy bandages and other miserable items and call a taxi. Upon arrival in Esparreguera, I settle myself on a terrace with a cortado and agua con gas.
Then I receive the news that a dear friend has passed. Cees de Geus, same year at Leiden Unite and we lived in the same student house for a few years. One of the nicest persons I met in my life. Gone. I guess I’m at an age where this will happen more frequently as time goes by.
On the terrace I’m a bit of an attraction; people see my backpack and want to know what happened and the waitress spontaneously brings me a bag with ice cubes to reduce the swelling in my face. So sweet!
When Jan and Monique arrive it becomes quite clear that my decision not to partake in today’s walk was a wise one. It was a tough descent!
We take refuge in Hostal Cal Duran (since 1601) and when we read that it ranks number 4 out of 35 restaurants in Esparreguera, we decide to have dinner there too. It was excellent!
Tomorrow’s stage includes the climb to Montserrat. The stage is short, only 11.8 km, but has a reputation of being super tough. The first 5 km to Collbató are flat but then there is the steep climb to the Monastery of Montserrat. Let’s see what tomorrow brings!
