For an English version, please scroll down
3 September: Van San Cugat naar Ullastrell (20 km)
Vandaag uitslapen tot 6:20 uur. Om 07:15 komt de taxi om ons naar het punt waar Jan gisteren gestopt is te brengen. Dat maakt onze etappe iets korter. Daar is een koffietent met geweldige koffie en een grote sortering croissants en broodjes. We slaan ruimhartig in en genieten van een cortado. Het is weer een prachtige dag en als we vertrekken is het een prettige 17 graden. Eigenlijk al snel loopt het op naar 25 graden en in de middag gaat het naar 33 graden. Het devies is, tranquilo tranquilo en goed hydrateren. De paden zijn breed en zeer goed begaanbaar; echt heel anders dan gisteren! Het gaat best steil omhoog en dan weer pittig omlaag om, na 8 km, Les Fonts te bereiken. Hier trakteren we onszelf op een drankje, in mijn geval Clara con Lemon. Vanuit Les Fonts gaat meteen steil omhoog. Het wordt nu echt bloedheet en er is weinig schaduw. We houden elkaar goed in de gaten en als één van ons even wil uitpuffen stopt de karavaan. Als ik zeg dat één van ons wil uitpuffen, dan gaat het niet over Jan. Hij is zo’n ongelofelijke onverwoestbare stoomlocomotief!
Een paar kilometer voor Ullastrell gaat het naar beneden in een woonwijkje totdat we opeens een totaal overgroeid pad in moeten. We checken nog even al onze apps omdat duidelijk is dat hier in geen tijden iemand gelopen heeft. Maar dit is toch echt de route. We banen ons een weg door dicht struikgewas. Op een gegeven moment moeten de rugzakken af omdat we onder een omgevallen boom door moeten kruipen. Het probleem is dat je goed moet uitkijken dat je niet tegen laaghangende takken loopt en tegelijkertijd goed naar de grond moet kijken om geen smak te maken over een steen, een stronk of een boomwortel. Jan noemt dit soort weggetjes altijd een braamstruikenbinnenpad en dat is niet zonder reden. Er groeien overal braamstruiken waarvan takken laag over de grond van het pad kruipen en aan de andere kant weer de grond in gaan. Het is alsof iemand pianosnaren gespannen heeft. De meeste zag ik wel, maar eentje niet……Als je met trekking poles loopt kun je je val niet breken en toen ik werd pootjegelicht door een liaan van braamstruik sloeg ik rechtvoorover tegen de vlakte. Toch wel gehavend krabbelde ik overeind, maar wist wel dat het foute boel was. Mijn linkeroog liep vol met bloed……geen verdere details, de foto zegt genoeg. Gelukkig was ik niet alleen! Het was een beetje een scène uit MASH! Jan en Monique zéér kordaat met de EHBO; hun emergency kit kwam ook goed van pas! Na de liefdevolle verzorging moesten we nog wel 4 km naar Ullastrell lopen. Dat ging nog vrij aardig moet ik zeggen ofschoon ik een kortere wandeling had geprefereerd. Het was 16:00 uur toen we in Ullastrell aankwamen; wat vroeg voor een Gin&Tonic, maar vooruit, eentje voor de schrik. De apotheker in het dorp belde meteen een taxi voor me. Hier ging hij zijn vingers niet aan branden. Dus naar het ziekenhuis in Terrassa. En dan begint het eeuwige wachten. Gelukkig was Monique met me mee. Ik moest natuurlijk wel eerst uitleggen dat ik niet een slachtoffer van huiselijk geweld was en dat Monique mij niet had afgeranseld. Lang verhaal kort: 6 hechtingen in het voorhoofd, 2 onder mijn oog, röntgenfoto’s van het hoofd wezen uit dat daar alles OK was (althans dat de val geen verdere schade had aangericht) en na 3 uur weer op weg naar Ullastrell. Gelukkig hadden we plek in de herberg. Die is echt prima in orde, zeker als er geen verdere pelgrims slapen. Nog meer mazzel: er was nog een restaurant open waar we echt lekker gegeten hebben.
In het ziekenhuis reageerde men nogal lacherig toen ik vroeg of ik morgen mocht gaan lopen. Men checkte nog even de röntgenfoto’s om te zien of ze wellicht ernstig hersenletsel gemist hadden en ik kreeg het dringende advies om morgen een rustdag te nemen. Ik besluit dat advies te volgen.
English version
September 3, from San Cugat to Ullastrell (approx. 20 km)
Sleeping in until 6:20 am today. At 7:15 the taxi arrives to take us to the point where Jan left the Camino yesterday. This shortens our stage a bit. There’s a coffee joint with superb coffee and an impressive assortment of croissant and other delicacies. So we enjoy our cortado and buy supplies for the day. It’s a beautiful day again and when we start we are enjoying a mild 17 degrees. Temperatures rise pretty quickly to 25 degrees and in the afternoon we are treated to 33 degrees.
The word is tranquilo, tranquilo and to stay hydrated. The paths are broad and very accessible. Quite different from yesterday! It goes up quite steeply and then down to Les Fonts which we reach after 8 kilometers. We treat ourselves to cool drinks (in my case Clara con Lemon – thanks, Martinka!). Upon leaving Les Fonts, the path goes up very, very steeply. It’s very hot and there is precious little shadow. When one of us needs a short break in the shade the caravan comes to a halt. When I refer to one of us, this does not include Jan. He’s an incredible indestructible steam locomotive!
A few kilometers before Ullastrell it goes down into a residential area and then the arrows point towards a fully overgrown path. This can’t be right, but after checking all our apps it becomes clear that this is it. We struggle through the bushes and at a certain point we had to take off our backpacks to crawl on all fours underneath a fallen tree.
The problem is that you have to look ahead to avoid being knocked out by low branches and look down at the same time to avoid stumbling over conspiring rocks, tree stumps or roots. Jan calls this type of path bramble alleys. Not without reason, there are blackberry bushes and brambles everywhere. The problem is that they grow roots which extend to the other side of the path and then go underground again. It is as if someone stretched a piano wire from one side of the path to the other. I managed to avoid most of them, except one…….when walking with trekking poles you can’t break your fall. So when I was tripped by the bramble piano wire, I just fell head first onto the ground. I knew instantly that this was not OK. When I collected myself, I couldn’t see with my left eye because it was full of blood. No more gruesome details; the photo says it all. Luckily I was not alone. It was a scene from the MASH television series! Jan and Monique jumped into action with their first aid kit and cleaned me up as best as possible. After their loving care, there were still 4 kilometers to go to Ullastrell. Of course I managed but under the circumstances I would have preferred a shorter distance.
It was 4 pm when we arrived in Ullastrell; a bit early for a gin&tonic, but what the hell! The pharmacist in the village immediately called a taxi for me. He looked at my beaten face but decided that I needed to go to the hospital. So onwards to Terrassa. And then the long wait begins. Luckily Monique accompanied me to the hospital. As they were eyeing Monique suspiciously, I had to explain that I wasn’t a victim of domestic violence and that Monique had not beaten me up. Long story short: 6 stitched in my forehead and 2 stitches under my eye. X-rays of my head indicated that everything was OK or at least not worse than before.
After 3 hours we headed back to Ullastrell. Luckily we had beds in the albergue. It’s a nice albergue, particularly if there are no other pilgrims. Another stroke of luck: we could still have dinner in a very nice restaurant,
In the hospital they found my question whether I could walk the Camino tomorrow quite hilarious. The checked the X-rays again to make sure they hadn’t overlooked serious brain damage and insisted that I would take a day off. I decided to comply.
