For an English version, please scroll down
Als ik wakker wordt, zie ik dat we gezegend zijn met een glorieuze dag! De lucht is blauw en de zon schijnt. Ik ben blij want vandaag gaan we een prachtige tocht maken: eerst klimmen van 1100 meter naar Foncebadon op 14oo meter en dan naar 1505 meter naar El Cruz de Ferro. Daarna de voor de knieën toch wel uitdagende afdaling naar El Acebo de San Miguel op 1000 meter. Als we Rabanal uitlopen is het prachtig weer en de Camino is rustig. De uitzichten zijn fraai. Als we Foncebadon binnenlopen zien we een keurige groep Spanjaarden staan bij een geparkeerde auto. Op de motorkap ligt een tafelkleed uitgespreid met daarop tortilla, cakes en taarten. Men biedt ons deze lekkernijen aan en ook bekertjes koffie op een vriendelijke maar vasthoudende manier, zodat we niet kunnen weigeren.. Heel lief, maar al snel blijkt dat het Jehova Getuigen zijn, die met ons in gesprek willen. Als blijkt dat mijn Spaans zich niet leent voor een spiritueel gesprek, verflauwt hun belangstelling en zien ze ons niet langer als potentieële bekeerlingen. Ze blijven echter heel vriendelijk. Na Foncebadon, alwaar we genoten van een Caña con lemon in de zon, gaat het weer omhoog. Ik kan zien dat Martinka op een gegeven moment geraakt wordt door de Camino. Ik ken dat gevoel, het is bijna een soort uittreding. Ze gaat ook wat langzamer lopen en heeft er duidelijk behoefte aan om even alleen te lopen. Dat is ook goed, natuurlijk, en ik ben blij dat ze dit meemaakt.
Als we bij El Cruz de Ferro aankomen is het daar vrij druk, omdat er twee bussen met Amerikanen zijn aangekomen. Ze staan in een groep het lied Ultreia te zingen en later bidden ze gezamenlijk bij het kruis. Het blijkt dat ze een soort bustocht langs allerlei Camino highlights doen en geen meter lopen. Ze hebben wel allemaal rugzakken behangen met de Jacobsschelp en andere Camino relikwieën. Ze gaan straks in Santiago vast op de foto, met de kathedraal op de achtergrond, die ze dan posten op Facebook met als onderschrift “Yes, we made it” en thuis vertellen dat ze een barre tocht gelopen hebben. Irritant, maar het is wat het is.
Ondertussen is Martinka druk bezig bij El Cruz de Ferro; ze heeft van alles meegebracht om daar achter te laten voor “loved ones”. Ze doet dat ernstig, rustig en geconcentreerd. Erg ontroerend. Zij blijft daarna nog een tijdje zitten peinzen en ik bekijk het tafereel even van afstand. Soms moet je gewoon even onzichtbaar zijn.
We vervolgens onze weg naar El Acebo, na het hoogste punt van de Camino Francès bereikt te hebben. De afdaling is best lastig omdat die gaat over een mengeling van stenen platen en, later als het steiler wordt, losse stenen. De knieën protesteren wel, maar doen wat ze moeten doen. In El Acabo krijgen we onderdak in La Rosa de Agua, een mooie herberg gerund door Susanna, een Nederlandse gehuwd met een Spanjaard. Zij bakt heerlijke cakes, koekjes en taarten!
Men serveert geen diner; daarvoor moeten we naar een nieuwe Albergue aan het einde van het dorp. Het eten is prima, maar de nieuwe zakelijkheid van deze Albergue kan mij niet bekoren. Ook nu weer snel het licht uit, want morgen gaat het verder naar beneden. Een pittige afdaling naar Molinaseca en dan door naar Ponferrada. Morgen is onze laatste wandeldag en ik wordt nu al melancholiek bij de gedachte!
English version
When I wake up, I can see that we are blessed with another glorious day! The sky is blue and the sun is shining. I’m happy because today we’re going to make a wonderful journey: first we will climb from 1100 meters to Fincebadon at 1400 meters and then up to El Cruz de Ferro at 1505 meters altitude. After that, the descent into El Acebo de San Miguel at 1000 meters; I know this descent will be challenging to the knees. When we leave Rabanal, the weather is beautiful and the Camino is calm. Beautiful views! When we enter Foncebadon we see a very elegantly dressed group of people standing next to a parked car. On the hood (or is it “bonnet”?) of the car a tablecloth is placed with a variety of goodies on it, tortilla, cakes and cookies. They offer these goodies to us with cups of coffee in a friendly but persistent way, so that we cannot refuse. Very friendly, but it turns out quickly that they are Jehova Witnesses who want to engage in a more in-depth conversation. As it becomes apparent that my Spanish is insufficient for a meaningful spiritual conversation, their interest quickly wanes as they no longer see us as potential converts. They remain very friendly, however.
After Foncebadon, where we enjoyed a Caña con lemon and a rest in the sun, we are climbing again. At a certain moment I can see that Martinka has been touched emotionally by the Camino. I know that feeling, it is almost a form of disembodiment. She is slowing down and she clearly feels the need to walk alone for a while. This is fine of course and I’m happy she is experiencing this.
When we arrive at the Cruz de Ferro, it’s quite busy because two buses with Americans have arrived. They are in a group singing “Ultreia” together and gather around the cross to pray together. It turns out they are making a bustrip, visiting a number of Camino highlights without doing any walking. They all have backpacks with the shell and other Camino relics. I’m sure that upon arrival by coach in Santiago they’ll all make photos, with the cathedral in the background, which they then post on Facebook with texts like “Yes, we made it” and tell everybody about their tough journey through Spain. Very irritating, but it is what it is.
Meanwhile, Martinka is busy at the foot of the Cruz de Ferro. She brought mementos for her loved ones which she leaves at the cross. She does this seriously, calmly and with concentration. Very touching. Then she sits down for a while, pensative. I watch her from a distance. Sometimes one has to remain invisible for a while.
We continue our journey to El Acebo, after reaching the highest point of the Camino. The descent is not easy here and there, because it’s a mix of stone plates and, when it gets steeper, loose rubble. The knees are protesting but do what they have to do. In El Acebo we stay at La Rosa de Agua, a beautiful Albergue run by Susanna, a Dutch woman married to a Spaniard. They only took over this Albergua in March of this year and we hope they will be successful. Susanna bakes fantastic cakes! They do not serve dinner and for this we have to go to a new Albergue at the end of the village. The food is fine, but the businesslike approach is not charming.
Again, lights out early becaue tomorrow there will be more descending. A spicy descent into Molinaseca and then on to Ponferrada. Tomorrow will be the last day of our Camino and I already feel melancholy because of that!
