Je bekijkt nu 7 May – Totally different scenery!

For an English version, please scroll down 

Vandaag gaat mijn reis van Escalona naar San Martin de Valdeiglesias. Het is niet alleen een lange etappe van dik 28 kilometer, we gaan ook van 450 meter naar 900 meter hoogte vandaag. Volgens mijn app moet ik vandaag 700 meter stijgen en 486 meter dalen. Tot Almorox is het landschap met gisteren te vergelijken maar daarna verandert het volledig. Ik loop een prachtig bos in met naaldbomen. Een toverbos met prachtige witte bloemen. Miljoenen witte bloemen. Overal om me heen. Inmiddels weet ik dat dit de Cistus Ladanifer is.
De bewegwijzering slaat weer nergens op en dus loop je makkelijk verkeerd. Omdat de gegoede burgerij graag jaagt en dan het voor de jacht gepachte land omheint, sta ik op een gegeven moment voor zo’n hek, 2 meter hoog en inclusief prikkeldraad. Teruglopen is geen optie en dus opzoek naar een plek waar ik over het hek heen kan. Die zijn schaars. Uiteindelijk klim ik, na mijn rugzak over het hek te hebben gegooid, onhandig in een boom en kan ik met behulp van een overhangende tak en een soort kamikaze sprong over het hek komen. Gelukkig heb ik een goede landing.

Ik zag al veel sporen van everzwijnen en opeens staan er twee op de Camino. Ze zijn niet blij mij te zien en dat gevoel is wederzijds. Ze kijken me een beetje vals aan, en kijken vervolgens naar elkaar en denken “who the fuck is this?”. Ik sla mijn stokken tegen elkaar en stoot enkele oergeluiden uit. Ze zijn duidelijk niet onder de indruk. Ze kijken elkaar aan, halen hun schouders op en besluiten dat ik enige verdere aandacht onwaardig ben. Dat besluit steun ik. Op een drafje verdwijnen ze in de struiken. Dat waren overigens de enige levende wezens die ik vandaag heb waargenomen. Verder niemand, laat staan een pelgrim, gezien.

Het is desondanks een prachtige tocht. Het is een mooie dag en behoorlijk warm maar de bomen geven veel schaduw, zodat de temperatuur prima is. Zo nu en dan ook een lichte bries.
Als ik na een paar uur achterom kijk, zie ik ver achter mij in het dal het kasteel van Escalona liggen. Ik heb inderdaad behoorlijk moeten klimmen!
Na ruim 7 uur wandel ik San Martin binnen. Bij de bekende bar Las Vegas bestel ik mijn Coke Zero en bel ik de uitbater van het appartementje waar ik vanavond slaap. Hij is er binnen 5 minuten en legt mij alles uit. Ik slaap vanavond op het strand van Honolulu!

 

Millions of white flowers
Magical Pineforest

 

Looking back to Escalona
Ups and downs today

 

Finally a sign…

 

Quite hilly!
My bed on Honolulu Beach

 

 

 

 

Today my journey takes me from Escalona to San Martin de Valdeiglesias. It’s not only quite a long stage, but it’s also going up quite substantially from an altitude of 450 meters to almost 900 meters. According to my app I will have to climb 700 meters and descend 486 meters.
Until Almorox the scenery compares with yesterday but then it changes completely. The Camino enters a beautiful forest with pinetrees. A magical forest with beautiful white flowers. Millions of them! Everywhere around me. I know now that this shrub is called Cistus Ladanifer.

Signage is once again hopeless, so you easily wander off the track without knowing it. The upper middle class loves to hunt and loves to fence the territory they have for private hunting. So I find myself in front of a fence, 2 meters high with barbed wire included. Going back is not an option, so the mission is now to find a place where I can conquer the fence. Such places are hard to come by! But I find one. After throwing my backpack over the fence, I clumsily climb a tree and with the support of an overhanging branch I can propel myself into some kind of kamikaze jump at the other side of the fence. Luckily I had a soft landing!

I already saw a lot of boar footprints and suddenly there are two boars on the Camino. They’re not happy to see me and the feeling is entirely mutual. They look at me ominously and then they look at each other and think “who the fuck is this?”. I bang my poles against each other and make some loud primal sounds. They’re not impressed. They look at each other, shrug and decide that I’m totally unworthy of any further attention. I’m in full support of that decision. Finally they walk away.

By the way, the two boars were the only living creatures I encountered today. Nevertheless it’s a beautiful journey. It’s a sunny day and quite hot, but the pinetrees provide plenty of shadow so temperatures are fine. And there’s a light breeze too!

Looking back after a few hours, I see the castle of Escalona far away and deep down in the valley. I’ve indeed done some climbing today!

After more than 7 hours I arrive in San Martin. I enjoy my Coke Zero in the worldfamous Bar Las Vegas and call the guy who hosts the apartment where I will stay tonight. He’s with me in 5 minutes and explains everything. Tonight I will sleep on Honolulu Beach!