Je bekijkt nu 8 May – San Martin to Cebreros – the Killer Bridge

For an English version, please scroll down

Vandaag maar een korte etappe van 16 kilometer, die er op mijn app niet dramatisch uit ziet. Daardoor, en door het heerlijke bed, de magistrale douche en omdat het zondag is, kom ik vandaag moeilijk op gang. Eerst op naar Bar Las Vegas – waar ik inmiddels mijn vaste tafeltje heb- om een cortado te drinken en – belangrijker!- water te kopen. Onderweg kom ik langs een panaderia waar ik een croissant en een napolitano scoor. Het is al ruim 09:15 als ik op zoek ga naar de Camino. Toch weer 1.5 kilometer om de aansluiting te vinden.
Het gaat meteen vrij pittig omhoog! Ik geloof dat ik Cebreros al kan zien liggen op een heuvel in de verte. De route is mooi maar niet zo bosrijk (en schaduwrijk!) als gisteren. De eerste helft van mijn tocht wordt ik nog verwend door de witte bloemen waar ik gisteren zo blij van werd. Gek eigenlijk dat dat dan opeens stopt.

Halverwege stuit ik op een riviertje. Op de beide oevers staan nog de restanten van wat eens een brug is geweest. Een handige knaap heeft daar drie lange boomstammen overheen gelegd en er vervolgens losjes wat pallets op geplaatst. Het ziet er een beetje gammel uit en het is ook niet erg breed. Ik schat zo’n 60 cm. Daaronder, ik denk 2.5 meter lager, is het riviertje met tal van rotsblokken. Niet vallen dus, tenzij je op zoek bent naar een gespleten schedel. Ik ga het proberen! De eerste meter balanceer ik nog op de boomstammen en dan zet ik mijn voet op de eerste pallet. Die gaat meteen schuiven en ik moet meteen op handen en voeten en de boomstammen omklemmen om niet naar beneden te lazeren en een roemloze dood te sterven in een riviertje zonder naam. Achterwaarts kruipend kom ik weer van deze constructie af. Gelukkig heeft niemand mij gezien!
Dus de schoenen en sokken uit, alsmede de broek en in boxershort door de rivier (met de schoenen bungelend aan hun veters om mijn nek). Die is best diep en mijn boxershort blijft maar net droog. Het water is ijskoud dus mijn voeten zijn weer geheel fris voor de rest van de tocht.

Na de eerste pittige klim gaat het een beetje op en neer. Maar dan gaat het heel lang en veel naar beneden. Daar ben ik niet gek op want je weet dat in deze streken de dorpjes altijd hoog liggen en dat is bij Cebreros niet anders.

We gaan nog een paar riviertjes over, nu met fatsoenlijke bruggen, en dan begint de lange klim naar Cebreros. Vooral het laatste stuk is moordend in deze warmte (inmiddels 30 graden). Het overweldigende geluksgevoel dat mij overspoelt als ik een terras zie, maakt veel goed.
Na de traditionele cortado en Coke Zero begeef ik mij naar het hotel El Castrenon: Noteren graag en met rode letters erbij zetten: HIER NOOIT BOEKEN!

Een samenvatting: ongelooflijk humeurige uitbater, dat ding waar je de douche aan moet ophangen was kapot, toen ik dan maar in het bad wilde was er geen stop, de helft van de verlichting deed het niet en de sprei zag er uitermate smoezelig uit. Dus terug naar de receptie. Uitbater werd nog humeuriger en gaf mij mokkend de sleutel van een andere kamer. Dat leek beter, maar er was geen warm water. Lauw op zijn best. Weer terug naar de receptie. Uitbater nóg humeuriger. Beweerde dat het water echt wel warm zou worden. Niet dus. Ik kom dus net uit een koud bad. Oh ja, het restaurant is hier vanavond gesloten.
Ultreia!

 

That must be Cebreros!
Still the white flowers
I don’t know…..

 

Better safe than sorry!

 

A proper bridge!

 

 

Today a short journey of only 16k, which doesn’t look very dramatic on my app. As a consequence, and because the bed was so nice, the shower was so fantastic and it’s a Sunday, it took some time to get me going.

First to Bar Las Vegas – where I’ve become a regular- for a cortado and, more importantly, to buy water. On my way I find a panaderia where I score a croissant and a Napolitano. It’s already past 09:15 when I start looking for the Camino. Getting there already adds 1.5k to my trip.

Immediately the road goes up briskly. I believe I can already see Cebreros up a hill in the distance. The route is beautiful but not through a forest like yesterday and there is, consequently, less shadow than yesterday. During the first part of today’s stage I’m being spoilt by the white flowers which made me so happy and then they’re suddenly gone.

About halfway there is a little river. On both riverbanks one can still see the remnants of a bridge and some handyman managed to connect these remnants by placing large straight beams over them. To top it off pallets are placed on the beams. The entire construction doesn’t look very convincing and is not very wide either; I guess only 60 cm. Some 2.5 meter below it, this little river with a lot of rocks. So falling from this structure is not recommended unless you fancy a split skull!

Okay, I’m going to try it! The first meter is a bit of a balancing act on the beams and when I put a foot on the first pallet, it immediately starts to shift and I have to go on all fours to avoid crashing in the river and die a useless death in a river with no name. I embrace the beams and crawl backwards into safety. The only good thing is that nobody saw me!

So I take off my shoes, socks and pants and cross the river in my boxers, my shoes dangling by their laces around my neck. The river is quite deep and I barely manage to keep my boxershort dry. The water is freezing so my feet are refreshed and ready for the remaining stage.

After the first spicy uphill parts, we’re descending which usually is not preferable. In these regions villages are built on top of hills, so going down now means going up later. As is the case today!

I cross some further rivers, now with decent bridges, and then the long climb up to Cebreros starts. Particularly the last 4K are really tough. However, the overwhelming feeling of joy when one sees a terrace makes up for the uphill grunting. After the tradional cortado and Coke Zero, I head towards my hotel: El Castrejon. Please duly note the name and add in red capitals: NEVER BOOK HERE!

A summary: a very grumpy manager, the thing where you put the shower in (so that you don’t have to use one hand to hold the shower) was broken, when I decided to take a bath the plug was missing, the bedcover was dirty and several lights were not working. So back to the reception. My complaints resulted in the manager reaching a next level of grumpiness, but he finally gave me the key to another room which looked slightly better. New problem: the water was cold. Lukewarm at best. So, back to the reception. Manager reaching an unprecedented grumpiness level, arguing that the water needs a couple of minutes to properly heat up. Well it didn’t and I’m just out of a cold bath. And, yes, the restaurant is closed tonight!

Ultreia!