For an English version, please scroll down
Wie mij na mijn Camino in 2019 vroeg wat ik de mooiste en indrukwekkendste etappe vond, kreeg meteen antwoord: de etappe naar Cebreiro. Natuurlijk, het oversteken van de Pyreneeën was uitdagend, zwaar en prachtig omdat we boven de wolken uitkwamen in de stralende zon en de klim naar Vezelay was geweldig. En natuurlijk zal ik de etappe samen met Erzja van Burgos naar Hornillos del Camino nooit vergeten, maar O’Cebreiro had voor mij iets magisch. Een gemoedstoestand die ik eigenlijk nog niet eerder had meegemaakt. In mijn blog van 2019 valt daar het nodige over te lezen.
Ik vroeg mij dus af hoe het de tweede keer zou zijn en ging er ook een beetje van uit dat het zwaar zou tegenvallen. Dus in hetzelfde hotel geboekt als vorige keer, zodat het daar niet aan kon liggen. Vorige keer ging ik supervroeg (05:45 uur) weg, ook omdat er na de beklimming nog circa 12 kilometer naar de herberg in Fonfría gemarcheerd moest worden. Nu zitten we in een herberg die wat dichterbij is, 9 kilometer van Cebreiro. We vertrekken om 7:30 uit Ambasmestas. Het is wonderlijk: het weer is precies als in 2019, bedekt met een nauwelijks waarneembare motregen. Gelukkig niet zo koud als in 2019, maar toen was het ook wat vroeger. Wally loopt weer als een infanterist! Ongelooflijk!
Tja, en dan de beklimming. Als we in La Faba aankomen is het, anders dan in 2019, al licht en ik ben gelukkig niet, als toen, tot op het bot verkleumd. Maar het gevoel, na dat eerste idioot steile stuk, is hetzelfde. Ik begin weer in mezelf te keren.
We bezoeken het kerkje van La Faba en de uitgebouwde priesterswoning, die nu herberg is en plaats biedt aan 52 pelgrims. Ziet er geweldig uit. Er zijn drie Duitse vrijwilligers (hospitaleros) werkzaam. Één van hen omhelst mij als ik vertel dat ik via de Camino de Levante ben gekomen. Hij is eind maart in Valencia gestart en is net terug in La Faba. We zijn elkaar helaas net misgelopen!
Dan gaan we verder omhoog. Het blijft steil en ik kom weer in de ZEN toestand die ik in 2019 meemaakte. Het lichaam voelt geen pijn meer, het hoofd is helder en we genieten van de geweldige uitzichten. En dan staan we ineens boven. Hè? Nu al? De 5 uur die we nodig hadden om boven te komen zijn in een flits voorbij! We hebben meer dan 700 meter geklommen en vanaf het hotel ongeveer 15 kilometer gelopen. Weer een geweldige ervaring. De hoofdfoto is van het kerkje van Cebreiro.
Vanwege Pinksteren waren alle hotels in Cebreiro vol en dus moesten nog 9 kilometer lopen naar Alto de Poio. Dat ligt op 1330 meter hoogte en de weg ernaartoe gaat omhoog en omlaag. Best pittig zo aan het einde van de dag. Het laatste stuk geeft een stijgingspercentage van bijna 20% en ik kom dan ook happend naar adem aan bij het slechtste logement dat ik na ruim 4.000 kilometer lopen ben tegengekomen. Pension Santa Maria de Poio. Onthoud die naam en zorg dat je daar nooit gaat slapen. Een norse, bijna vijandige waard, kamers zonder uitzicht en met slechts een dakraam zonder verduistering dat ook nog eens niet open kan. Het bad met douche is onder het schuine dak gezet zodat personen langer dan 1.30 m niet staand kunnen douchen. Doordat alles volgeboekt was sliepen Wally en ik bij uitzondering op één kamer en uitgerekend hier sluit de badkamerdeur niet. Dus ingewikkelde privacy afspraken, waarbij één van ons desverzocht even de kamer uit moet. Het was bovendien allemaal wat smoezelig dus we durfden daar ook niet te eten. Aan de overkant is een pelgrimsherberg met een slaapzaal en een restaurant. Belangrijker is dat men daar een puike gin/tonic schenkt voor de somma van EUR 3.50.
Het privacy arrangement blijkt overigens goed te werken.
Morgen moeten we beestachtig vroeg op pad, want we gaan morgen naar Sarria lopen en dat is op 33 kilometer. Het meeste bergaf, maar met toch weer een klim van dik 300 meter naar de Alto Riocabo. De weersverwachting is zorgwekkend: koud en regen!
Whoever asked me, after my 2019 Camino, which stretch I found to be the most beautiful and impressive got my immediate answer: the O’Cebreiro. Of course, crossing the Pyrenees was challenging, heavy and beautiful because we climbed through the clouds into the sunshine and the ascent to Vezelay was fantastic. And I will never forget the etappe with Erzja from Burgos to Hornillos del Camino, but O’Cebreiro was magic to me. A state of mind which I hadn’t experienced before. In my 2019 I wrote quite a lot about this.
I was of course wondering how it would feel the second time and I was more or less expecting that it would be an anticlimax. So I booked the same hotel as in 2019, so that this couldn’t be a factor. In 2019 I left extremely early (at 05:45 am), also because there was an additional 12 kilometers to march to the albergue in Fonfría then. This time, our lodgings are a bit closer at 9 kilometers away from Cebreiro, so we start at 07:30 am. It is miraculous but the weather is exactly the same as in 2019; overcast with a bit of a drizzle. Luckily less cold than in 2019, but I was out earlier then.
Wally is marching like an infantry sergeant. Incredible!
And then the ascent. When we arrive at La Faba I’m not as frozen as I was in 2019, but still….But the feeling after the first ridiculously steep part is the same. Introspection.
We visit the little church and the adjoining former priests dwelling, which has been renovated and extended and now serves as an albergue for pilgrims. It can accommodate 52 pilgrims. It looks great. There are 3 German volunteers (hospitaleros) running the show. One of them embraces me when I tell him I came here via the Camino de Levante. He started the Camino de Levante early March and just returned. I missed him by just a few days!
Then we resume our ascent. It continues to be very steep and the ZEN state of mind which I felt in 2019 returns. The body doesn’t hurt anymore, the mind is clear and we enjoy the spectacular views. Suddenly we are at the summit! This can’t be! Already? The 5 hours we needed to get to the top have gone by in a flash. We climbed more than 700 meters and walked a total of 15 kilometers from the hotel. Again a fabulous experience!
The main picture shows the church of Cebreiro.
Because of the Pentecost weekend we couldn’t get a room so we have to walk another 9 kilometers to Alto de Poio. That’s at an altitude of 1330 meters and the road is going up and down. Pretty rough at the end of the day. The last bit has a gradient close to 20% and I arrive, gasping for oxygen, at the worst lodgings I have encountered during about 4.000 kilometers of Camino! Pension Santa Maria de Poio. Remember that name and make sure you never stay there! A grumpy almost hostile innkeeper, rooms without a view and only with a skylight which couldn’t be covered and couldn’t be opened. The bath and shower is placed under the pitched roof so that only people measuring less than 4 feet can have a shower there standing. Because everything was fully booked, Wally and I had to share the room and to top things off the bathroom door wouldn’t close properly. So we had this privacy arrangement which entailed that one of us, if so requested by the other, would leave the room for a while. Things didn’t look very clean either and we didn’t dare having dinner there. Across the road there is a pilgrims albergue with a dormitory and a restaurant. More importantly they serve a fine gin and tonic there at the modest price of EUR 3.50!
By the way, the privacy arrangement worked fine!
Tomorrow we have to hit the road early. We’re going to Sarria which is 33 kilometers away. Most of it downhill but there’s another juicy climb of over 300 meters to the Alto Riocabo.
The weather forecast causes some concern: cold with quite some rain!
