For an English translation, please scroll down
Natuurlijk moet er getraind worden! In april van dit jaar ben ik naar Toledo gereisd om in de omgeving daar wat te trainen en, vooral, om wat zelfvertrouwen terug te winnen. Zodat ik weer het gevoel zou krijgen dat ik het nog kan. Ik heb van uit Toledo gedurende 8 dagen wat etappes gelopen, de meeste vrij vlak maar hier en daar toch wat klimmetjes. Dat ging allemaal vrij aardig. Net als 3 jaar geleden was er geen pelgrim te bekennen op de Camino de Levant. Op de terugweg, in de trein van Madrid naar Valencia, ging het enigszins mis. De trein reed vlak na vertrek uit Madrid in een tunnel, toen we stopten en we na een tijdje wachten moesten evacueren. Het was de grote stroomstoring. We werden uit de trein gejaagd en zo stond ik opeens, na een eindeloze tocht door stikdonkere tunnels en trappenhuizen, in het centrum van Madrid. Totale chaos en de nacht doorgebracht op een bank in de lobby van een hotel. Perfecte oefening voor een pelgrim! Gelukkig waren de ijsblokjes goed ingevroren, zodat men nog wel een ijskoude gin-tonic kon prepareren! De volgende dag met een schier eindeloze bustocht via Valencia weer naar huis in Jávea.
In de daarop volgende maanden nul kunnen trainen (verhuizing!) en dus pas weer vanaf medio juli wat getraind. Eerst wat korte stukjes van 10 – 12 km zonder zware rugzak, daarna wat langere stukken en op achtereenvolgende dagen en tot slot wat langere stukken (15 – 20 km) met rugzak. Ging aardig, maar ik merk wel dat ik meer last van de warmte heb dan vroeger. We hadden aan de Costa Blanca wat hittegolfjes en ik kan u verzekeren dat 20 km. bij 34 graden en met een rugzak van bijna 10 kg. geen onverdeeld genoegen is. Maar ja, tijdens mijn tocht zullen de omstandigheden vergelijkbaar zijn. Mijn enige hoop is dat het in september wat koeler zal zijn en verder moet ik proberen het gewicht van mijn rugzak te verminderen. Dan maar wat minder kleren en wat vaker wassen onderweg.
English translation
Training is imperative. In April of this year I travelled to Toledo to do some training in that area and, particularly, to regain some self-confidence so that would have the feeling that I can still do it. In the Toledo area I walked some stages during 8 days. Most of them quite flat, but some with spice ascends. That went pretty well. Just like 3 years ago, there was not a pilgrim to be spotte at the Camino de Levante. On the way home, in the train from Madrid to Valencia, things went wrong. Shortly after leaving Madrid’s station, the train went into a tunnel and came to a halt. The big black-out! After a while we were ordered to evacuate and I found myself, after an endless journey through pitchblack tunnels and stairways, in the center of Madrid. Total chaos and I spent the night on a couch in the lobby of a hotel. Perfect pilgrim training! Luckily the ice cubes were well frozen so I could still have a cold gin-tonic! The next day with a bus to Valencia and back home to Jávea.
In the following months there ws precious little opportunity to exercise (moving house!) so I only could resume training by mid July. First some short walks (10 – 12k) without backpack, then somewhat longer walks on consecutive days and finally some longer stretches (15 – 20 k) with backpack. It went okayish but I found out that I can’t bear the heat as well as I could. At the Costa Blanca we had some hot spells and I can assure that 20k at 34 degrees Celcius with a 10kg backpack is not an undivided pleasure. But, I will have to expect similar conditions during my Camino. My only hope is that it will be a bit cooler in September and, in addition, I will have to try to further reduce the weight of my backpack. This may imply less clothes and more frequent washing along the way.
