For an English version, please scroll down
Weer even terug naar gisteravond; uiteraard was het restaurant van El Bomba op maandagen gesloten, maar vlakbij is een pizzeria. De locatie van El Bomba is vreselijk – doorgaande weg op een soort industrie terrein – maar de kamer is prima, het bed geweldig en de douche superb. In de pizzeria ontmoet ik Christian weer. Hij is een rustige man en doet belangrijk werk; hij is psychotherapeut en zijn praktijk is primair gericht op kinderen met ontwikkelingsproblemen.
Wat jullie nog moeten weten is dat Las Pedroñeras zichzelf heeft uitgeroepen tot El Capital Internacionál del Ajo. Jaarlijks is hier ook het internationale knoflook congres! Ben wel benieuwd wat ze elkaar dan allemaal te vertellen hebben.
Het lichaam heeft het wel zwaar gehad vandaag. Alles doet pijn! Maar na een goede nachtrust, lijkt het vanochtend wel weer te gaan. Vandaag circa 20 kilometer naar Mota del Cuervo, alwaar ik een reservering heb in Hostal Don Quijote. Uiteraard! De route loopt via El Pedernoso. Dat is maar goed ook omdat ik vanochtend verzuimd heb mijn waterflessen bij te vullen. Een beginnersfout! In El Pedernoso is niets te beleven. Geen winkel of bar waar ik water kan kopen. Gelukkig komt er iemand aanlopen en ik vraag hem waar ik water kan kopen. Wat een toeval, hij is op weg naar bar-restaurant Cervantes (uiteraard) die 24/7 open is. Hij praat honderduit in een onbegrijpelijk lokaal accent en ik laat met knorrende geluidjes weten dat ik het volledig met hem eens ben. In Cervantes aangekomen schuift hij meteen aan aan de tap voor zijn eerste shotje. Het is dan 10:15 uur. Hij is overigens geen uitzondering! In Cervantes heeft men het reeds collectief op een zuipen gezet. Ik vul mijn waterflessen en ga weer op pad.
Het is wel boffen vandaag. Niet alleen is het lekker koel, er is ook een lichte rugwind en nog een dorpje onderweg: Santa Maria de los Llanos. Daar is vast een terrasje voor een cortado! Niets te zien en als ik bij het kerkpleintje kom en daar ook geen terrasje zie, ga ik teleurgesteld op een bankje voor de kerk zitten. Recht tegenover mij, in een hoekje van het kerkpleintje is een barretje, Bar El Rincon! Ik ga naar binnen en bestel een cortado en een Coke Zero. Als ik wil betalen vraagt ze of ik de Camino aan het lopen ben en als ik dat bevestig duwt ze mijn hand weg en zegt dat ze verwacht dat, als zij de Camino loopt en langs mijn huis komt, ik haar op koffie en cola trakteer! Als ik buiten mijn koffie aan het drinken ben komt ze nog een schaaltje amandelen brengen. Wat een schat! Als ik vertrek zwaait ze me uit en roept “buén camino!”. Hoe lief is dat?
Even later ontmoet ik Christian weer. We wandelen samen verder. En ja! Daar zijn de windmolens, de kwaadaardige reuzen tegen wie Don Quijote zo dapper streed! Om 14:00 uur zijn we in Mota del Cuervo.
Lekker vroeg en dus tijd voor een middag dutje!
Back to last night. Of course El Bomba’s restaurant is closed on Mondays, but there is a nearby pizzeria. El Bomba’s location is terrible! It’s at a provincial road on an industrial area. But the room is nice, the bed is excellent and the shower superb.
In the pizzeria I meet Christian again. He is a sympathetic man, who does important work. He’s a psychotherapist and in his practice he focuses on helping children with development problems.
What you all should know is that Las Pedroñeras is the self-proclaimed El Capital Internacionál del Ajo. Every year the town hosts the International Garlic Conference. Makes me wonder what they are telling each other every year!
My body took a beating yesterday and everything was painful when I switched off the lights, but this morning it appeared that I had recovered quite well.
Today 20K to Mota del Cuervo, where I have a reservation in Hostal Don Quijote. Of course!
The stage goes via El Pedernoso, which is good because I failed to top up my waterbottles this morning. A rookie mistake! In El Pedernoso I look in vain for a shop or a bar. Luckily someone is out on the street today and I ask him whether there is a place where I can buy water. What a coincidence! He’s on his way to bar-restaurant Cervantes (of course!) which is open 24/7. I follow him and he keeps talking. An incomprehensible dialect, and by making well timed grunting noises I try to express my total agreement with everything he says. When we arrive at Cervantes my friend immediately takes his place at the bar for his first shot of liquor of the day. It’s 10:15 a.m.
He’s not an exception. Collective boozing was already going on!
I top up my flasks and leave this scene. It’s a good day today. It’s cool with a bit of tailwind and another village along the way: Santa Maria de los Llanos. I’m sure I will find a place for a cortado there. Nothing of the kind and when I arrive at the nice church square, there is no terrace. A bit disappointed I sit down on a bench next to the church and then I see, right across the square, a bar, hidden in the far corner of the square: Bar El Rincon!
When I order a cortado and a Coke Zero and want to pay, the lady asks me whether I’m walking the Camino. When I confirm, she brushes away my hand and says that she expects me to treat her on a coffee and Coke when she is doing the Camino and passes by my house. When I sit outside enjoying my coffee she brings a little bowl with almond. This is so sweet!! When I leave she waives me goodbye and yells “buén camino”. What a lovely lady!
I meet Christian again and we walk together towards Mota del Cuervo. And yes, there are the windmills! The evil giants against whom Don Quijote so gallantly battled!
At 2 p.m. we arrive in Mota del Cuervo, which allows some time for an afternoon nap.
