Je bekijkt nu 14 April – The Road to Recovery

For an English version, please scroll down 

Om 9 uur houdt het eindelijk op met regenen en ik raap alle moed en alle ingrediënten van mijn rugzak bij elkaar om op pad te gaan. Het lichaam maant mij wel tot kalmte. Ik kijk nog even of ik niets vergeten ben in mijn bijzondere kamer in La Casona de Albaida en trek de deur achter mij dicht. De weg naar de Plaça Mayor is vrij steil en als ik bij de Tourist Office ben aangeland, puf ik weer als het bejaarde paard van de schillenboer (deze beeldspraak is voor de senioren onder ons). Ik krijg mijn stempel en ga op pad. Nergens een gele pijl van de Camino te bekennen; niet bij de kerk en niet bij het Tourist Office waar men desgevraagd geen idee heeft. Mijn routebeschrijving zegt dat we beginnen bij la Casa del Clau, maar wie weet waar dat is. Ik heb een beetje genoeg van dit soort enigmatische aanduidingen. Dus puzzel ik op internet en zie een verwijzing naar de route van El Cid. OK, dan nemen we die!
Via Benissoda eerst een stuk langs de provinciale weg en dan duiken we het platteland in. Licht heuvelachtige route, prima voor een convalescente pelgrim! De tocht is ongeveer 16 km en dat is wel goed voor vandaag. In Ontinyent neem ik mijn intrek in het prachtige Hotel Kazar. Van buiten mooier dan van binnen (althans waar het mijn kamer betreft) maar prima met een goede douche! Fysiek gaat het nog niet geweldig met me en ik moet eerst 3 uur slapen voor ik kan gaan eten. Het is wel interessant om te bemerken hoe de fysieke gesteldheid de geest beïnvloedt. Mijn Camino Confidence is echt héél laag; hoe ga ik het in hemelsnaam ooit halen? Met zo’n brakke conditie! Maar ja, je voelt je ook verantwoordelijk tegenover de goede doelen in Nederland en Spanje, aan alle gulle donateurs waarvan er velen al zo royaal gestort hebben nog voor ik een meter had gelopen. En natuurlijk mijn eigen credo “failure is not an option”  waarmee ik in mijn werkende leven zoveel jonge kantoorgenoten om de oren geslagen heb!
Ik ben blij dat ik vandaag gelopen heb en het wel redelijk ging, ook al was het maar een relatief korte etappe. Hopelijk kan ik die stijgende lijn morgen doorzetten!

At 9 a.m. it finally stopped raining and I gather all my courage and all my ingredients for my backpack, to get back on the road. After a final check of my exotic room I say goodbye to La Casona de Albaida. The way to the Plaça Mayor is quite steep and when I get there I’m huffing and puffing like an ancient mule! At the Tourist Office I get my stamp. There is no sign of a yellow flash or a shell, so I don’t know where the Camino is. One would expect the church to be the starting point. But no, no sign to be seen. At the Tourist Office they don’t have a clue either. The handout I got at the Jávea Tourist Office refers to la Casa de la Clau, but I have no idea where that is.

I’m fed up with this enigmatic hiking experience! I really believe someone should take the lead in improving the signs. Why not, as a rule, start at the church? Don’t let pilgrims waste time looking for the Camino. Well, sorry for this outburst, I checked the internet and found the Ruta del Cid. Fine, let’s do that one. One passes by Benissoda and after quite a while on the CV the track goes into the countryside. Quite a nice route; slightly hilly, but just right for a recovering pilgrim! It’s about 16K which is fine for today.

I’m staying at the Hotel Kazar. Really beautiful building; the inside is less impressive. At least my room was, but it’s fine and there’s a good shower. Physically it’s still not great. I need 3 hours of siesta before I can even consider going out for dinner. It’s interesting to experience how physical problems affect one’s mental state. My Camino Confidence is extremely low; how in heaven’s name will I make it to Santiago? In my current condition?!

But hey, one feels responsible towards my Dutch and Spanish charities and towards all those generous friends who so kindly donated even before I set one foot before the other.

And there is of course my own creed “ failure is not an option” which, in my working life, I used so often in discussions with younger colleagues!
I’m pleased that I have walked today and that it went reasonably well, even though it was a relatively short stage. I hope that I can extend the upward tendency tomorrow!