Je bekijkt nu 9 May – Total disaster on the way to San Bartolomé

For an English version, please scroll down

Allereerst even dit: uiteraard vind ik het leuk om reacties op mijn dagboek te ontvangen. Dus als je wilt reageren dan graag een mail naar berend@itsalongway.nl.

Na mijn koude bad gisteravond, toog ik vol goede moed naar het pleintje waar ik die middag een heerlijke Coke Zero en cortado had gedronken. Het was daar toen gezellig druk in alle tentjes. Het is nu uitgestorven. Alles is dicht, om 20:00 uur. Ik een straatje zie ik wel een terras met een man met een drankje. Op mijn vraag of dit een restaurant is, antwoordt hij ontkennend. Dit is een bar en de man blijkt de eigenaar en, zo te zien, een goede klant van zichzelf. Hij is aardig en maakt desgevraagd een superbe Gin/Tonic. Hij bevestigt dat alles op het pleintje dicht is, maar wijst mij een straatje waar maar liefst twee gelegenheden zijn waar gegeten kan worden. Bij de eerste worden uitsluitend inktvis gerechten aangeboden. Ik ben echt een omnivoor, maar inktvis, in welke variant ook, krijg ik gewoon niet weg. Bij de tweede tent was de eigenares zo dronken dat ze niet eens meer uit haar stoel wilde komen. Dus terug naar mijn vriend de barman voor, bij hoge uitzondering, een tweede G/T. Nu kreeg ik er twee gevulde eitjes bij. Toen hij hoorde van mijn vergeefse zoektocht naar een bordje eten, bood hij aan wat kroketjes te frituren. Zo aardig!

Terug in het hotel was het feest (daarom was het restaurant gesloten!) nog in volle gang. Ik heb even overwogen mij onder de gasten te mengen, maar ik was hopeloos underdressed!

Vanochtend vroeg op pad, want mijn app liet zien dat er venijnig gestegen moet worden op weg naar San Bartolomé de Piñares. Om 08:00 sta ik buiten, scheer langs de panaderia en kom buiten het dorp direct op een beklimming van de 1e categorie. Steil omhoog op een rotspaadje. Over de eerste steile 3.7 kilometer doe ik bijna 2 uur! Dan kom ik op 1068 meter hoogte bij de Puerta de Arrebatacapas, naar men zegt zo genoemd naar de wind die hier de kappen van de pelgrims weg blaast. Nou, vandaag niet! Het is windstil en snikheet. Ik zie ook dat ik me tevens op de Camino del Rey bevind. Deftig! De weg is dan ook goed gemarkeerd.

Om circa 12:45 uur komt mij een man tegemoet. Sportieve kerel die hier aan het joggen is. Hij stopt en vraagt waar ik vandaan kom en waar ik naar toe ga. Als ik zeg dat ik op weg ben naar San Bartolomé kijkt hij bezorgd. U zit op de verkeerde weg, meneer! Dit is de Camino del Rey, niet de Levante. Ik kijk op mijn app en zie dat ik een tijdje terug ergens een afslag had moeten nemen. De jogger zegt dat ik terug moet naar La Puerta en daar het pad rechts naast de groene watertank moet nemen. Dat is veel verder terug dan de gemiste afslag op mijn app! Die afslag blijkt niet te bestaan en ik moet bijna 45 minuten terug lopen. Bij de watertank zie ik inderdaad een gele pijl op een rots. Goed te zien als je terug komt lopen, maar vrijwel onzichtbaar als je vanuit Cebreros komt!
Shit! 90 minuten verloren.
Ik volg het nieuwe pad nauwgezet. Dat gaat goed totdat boven op de berg de pijlen ophouden. Er zijn zeker 6 koeienpaadjes en nergens een pijl. Als ik op mijn app kijk weet ik het ook niet. Ik vertrouw op mijn padvinders gevoel en sta een uur later voor een hoog hek met aan de andere kant een asfaltweg. Het hek is te hoog en links van mij is een klein beekje. Dat gaat via een tunneltje onder de weg door. Ik balanceer van rots naar rots door het tunneltje en, aan de andere kant gekomen, vind ik een plek waar ik over het hek kan klimmen. Het is nu 15 uur en het is nog 10 kilometer naar San Bartolomé. Ik ben deze etappe echt zat! Ik ben nu 7 uur onderweg! Als ik een auto zie aankomen, steek ik mijn duim op. Een engel stopt en neemt mij mee naar San Bartolomé, alwaar ik verblijf in Hostal El Patio.

Bijkomend probleem is nu dat mijn rechter heup ernstig opspeelt. De grote vraag is of ik morgen 28 kilometer naar Ávila kan lopen. Ik wil mijn reservering daar niet verspelen, dus wellicht neem ik morgen de bus naar Ávila. Laten we kijken wat paracetamol voor me kan doen.

Looking back at Cebreros
Puerta de Arrebatacapas
Camino del Rey…not De Levante
Up and up

 

 

First of all this: of course I would enjoy receiving messages from my readers. So if you want to comment on my blog please send me a mail at berend@itsalongway.nl.

After my cold bath yesterday night, I strolled cheerfully to the square where I enjoyed my Coke and cortado in the afternoon. At that time the square was very busy with all terraces full of people. Now it was totally deserted. A bit further away I saw a terrace with a man having a drink. When I asked whether this was a restaurant the man replied that this is a bar. He turned out to be the owner and probably one of his best customers. He made me a terrific Gin/Tonic. He confirmed that all restaurants at the square are closed tonight. However, he pointed out that in the next street no less than two restaurants were open, serving “raciones”. In the first one they served a variety of octopus dishes. Believe me when I say that I’m an omnivore, but octopus, in whatever dish, I simply cannot eat. So, to the second option. Here, the lady owner was so drunk that she wouldn’t (or couldn’t) even get out of  her chair. So back to my friend the barkeeper for a second G/T. When he heard my story about the two restaurants he gave me two stuffed eggs and offered to make me some croquettes. So nice!

Back at the hotel the party was still in full swing (that’s why the restaurant was closed!) and I briefly considered mingling with the guests. I was of course hopelessly underdressed, so I thought the better of it.

Early rising today, because my app shows that I will have to do some mean climbing. Out by 8 am and after a short visit to the panaderia I’m already facing a very challenging climb. Very steep on a narrow rocky path. The first steep 3.7k took almost 2 hours! Then I arrive at the Puerta de Arrebatacapas at an altitude of 1068 meters. The name, so they say, refers to a strong wind that blows off pilgrim’s hats. Not today, it’s a scorcher without wind. I see that I’m also on the Camino del Rey. That’s posh! And this camino is of course extremely well marked.

At 12:45 pm a sporty guy comes jogging my way. He stops and asks me where I’m going. When I tell him that I’m on my way to San Bartolomé, he looks concerned. He tells me that I’m going in the wrong direction. This is the Camino del Rey, not the Camino de Levante, and it’s not going to San Bartolomé! I look at my app and notice that a bit earlier I should have taken an exit. The jogger tells me that I should return to Puerta de Arrebatacapas and take the narrow path to the right of the green watertank. That’s much further back than the missed exit on my app! I start walking back; the exit on my app doesn’t exist and I have to walk back 45 minutes. Near the green watertank there is indeed a yellow arrow painted on a rock. Clearly visible if you’re walking back, but virtually invisible if one is coming from Cebreros. Shit! 90 minutes lost!

I follow the new path with precision. Plenty of arrows until I arrive on a flat plateau. No arrows and at least 6 tracks going in different directions. My app is useless and I decide that I have to rely on my boyscout instincts. An hour later I find myself facing a fence with an asphalt road on the other side. The fence is too high to conquer. To my left a little brook, which proceeds through a little tunnel under the road. So I proceed through the tunnel balancing from one rock to the other, hoping that the fence will be lower on the other side. Which it is!  I find a place where I can easily get over the fence onto the road. It’s now 3 am and I have been walking for 7 hours now. It’s still 10 kilometers to San Bartolomé and I decide, for the first time since 1971, to hitchhike. An angel stops and takes me to San Bartolomé, where I stay in Hostal El Patio.

I’m facing another problem. My right hip is making problems. It’s very painful and I’m not sure whether I can do 28 kilometers to Ávila tomorrow. I don’t want to lose and pay for my reservation in Ávila, so I may de decide to take the bus tomorrow. Let’s see what paracetamol can do for me!