For an English version, please scroll down
Om 6:00 uur gaat de wekker en ik doe meteen het grote licht aan, spring uit bed en trek ratelend het rolluik omhoog. In mijn boxershort de gang op om op Wally’s deur te bonken. Vandaag moeten we bijna 570 meter klimmen naar El Cruz de Ferro. Rugzak in orde maken, ontbijt (wederom de eeuwige tostado) en om 7:01 uur stappen we naar buiten. De beloning voor ons matineuze gedrag is een prachtige regenboog. Wally legt uit dat de regenboog in Duitsland wordt gezien als Die Brücke zu den Toten en dat is vandaag ook wel een mooie symboliek. Bij El Cruz de Ferro zie je veel foto’s van overledenen, geschriften op steen of papier (in plastic) en andere aandenken aan overleden familieleden of geliefden. Vóór we daar zijn moet er eerst geklommen worden. Via Foncebadón op 1100 meter, een echt bergdorp waar we pauzeren en Wally zich eindelijk laat overtuigen om stokken te kopen (nou ja, helemaal mijn zin krijg ik niet: ze koopt er één!), zetten we koers omhoog. Het weer is wisselvallig, regenbuitjes afgewisseld met wat zon.
Het Cruz de Ferro is op afstand niet indrukwekkend, maar net als in 2019 voel je toch dat dit een bijzondere plek is, zelfs voor een ongelovige als yours truly. Wally heeft een aantal steentjes meegenomen voor verloren dierbaren. Ze plaatst deze zorgvuldig in een bepaalde volgorde om elkaar heen onder El Cruz de Ferro. Ik heb op 10 april in Jesús Pobre één handbeschilderde steen gekocht. Die leg ik ook neer onder het kruis, voor alle dierbaren die Erzja en ik zijn verloren: onze ouders, mijn zusters Nancy en Dorine, mijn zwager Carel en mijn (club)vrienden Govert, Bill, Kees en Marcel.
Dan beginnen we aan de bijna 10 kilometer lange afdaling naar Riego de Ambros. Veel glibberige steenplaten en los gesteente. Uitkijken dus! Maar om 16:00 uur zijn we in Pension Riego de Ambros. Vrij uitgeput kan ik zeggen. Mijn kraakbeenloze linkerknie heeft het echt zwaar gehad vandaag. Wally is ook vandaag weer een kei! Parmantig met haar parapluutje!
Het is opvallend hoe weinig pelgrims we zien. Tijdens mijn 2019 Camino was het veel drukker. Maar ja, toen was ik hier in juli.
Morgen 27 kilometer naar Cacabelos. Dus weer razend vroeg op!
At 6:00 am the alarm goes off and I immediately switch on the main lights, jump out of bed and pull up the rolling shutter with a lot of rattling. Then in my boxers out on the hallway to knock on Wally’s door. Today we must climb almost 570 meters to El Cruz de Ferro! Getting the backpack ready followed by breakfast (of course the eternal tostada) and by 07:01 am we are outside. Our early morning activity is rewarding with a beautiful rainbow. Wally explains that in Germany the rainbow is seen a a Bridge to the Dead, which is very fitting. The Cruz de Ferro is very much a place to remember the dead. At the Cruz de Ferro many pilgrims remember lost loved ones through little stones, pictures in plastic covers, stories written on stone tablets or on paper or other symbols of remembrance.
Before we get there we have to do some climbing. We go up to Foncebadón at 1100 meters, a true mountain village where I finally convince Wally to buy trekking poles (well, she bought one trekking pole only!). After a brief pause we continue our ascent towards the Cruz de Ferro. The weather is inconsistent, some little rain followed by some sunny spells and then some more rain.
From a distance the Cruz is not very impressive, but, just like in 2019, one feels that this is a special place. This applies even to non-believers like yours truly. Wally brought a couple of pebbles to remember loved ones and puts them in a certain constellation at the foot of the Cruz del Ferro. I brought one handpainted pebble which I bought in Jesús Pobre on 10 April. I put it under the Cruz de Ferro in remembrance of the loved ones Erzja and I lost: our parents, my sisters Nancy and Dorine, Carel my brother in law and my friends Govert, Bill, Kees and Marcel.
Than we start our descent. Almost 10 kilometers of descent on slippery stone plates and rubble. Steep and dangerous. Finally, by 4:00 pm we arrive in Riego de Ambros. Today, Wally was once again a superhero! Perky with her umbrella!
It really strikes me that we see only a few pilgrims on the Camino. In 2019 there were a lot more; but that was in July.
Tomorrow 27K to Cacabelos, so it will be an early start again!
