Het is maandag 13 mei en vandaag loop ik de korte weg van 13 km naar Vezelay, waar Erzja vanmiddag aankomt. Ik ga dan donderdag weer verder lopen. Het kinderbedje in Lac Sauvin was erg smal en hard, maar dankzij de totale stilte in het grote huis heb ik heerlijk geslapen. Vroeg op en om 09:00 uur tikken mijn stokken alweer over de weg.
Een kort oponthoud omdat koeien voorrang hebben; zie filmpje.
04167ABE-ECFA-4CB8-A9B8-682248DE5699
Wel erg leuk zo’n landelijk intermezzo.
Het is een mooie route vandaag en het is prachtig weer. Zo lopend leer je ook weer wat. Een paar weken geleden zag ik velden met sappige groene sprietjes en vroeg mij af wat daar geplant was. Nu weet ik het. Een paar weken later is het gewas wat groter en blijkt het graan te zijn.
Het is een mooi gezicht als de wind over de nog groene graanvelden speelt. De gewassen gaan dan golven en het lijkt net alsof je naar een groene golvende zee kijkt.
Als je Vezelay nadert kan je de basiliek al van verre zien. Dat wordt nog wel een klimmetje.
Mijn zorg voor vandaag is wel dat ik bijna geen eten voor onderweg bij me heb. Het ontbijt was ook een beetje karig en ik heb alleen maar een klein zakje pinda’s en een klein stukje kaas bij me. Soms heb ik last van een lage suikerspiegel en als je dan begint te trillen is het einde oefening. Als je bent afgedaald tot onderaan de berg die je dan op moet om Vezelay te bereiken, staat daar een mooie kastanjeboom met een bankje en een sokkel met een donkerrood geschilderd houten kruis. Ik ga daar zitten en eet mijn laatste pinda’s en mijn laatste stukje Emmenthaler. Ik vraag me serieus af of ik met dat beetje brandstof de klim kan halen. We gaan het zien. Ik begin omhoog te lopen en na een paar honderd meter komt mij een man tegemoet die zo uit een documentaire over Ghandi lijkt te zijn gestapt. Witte pyamabroek en wit gewaad met een blote schouder. Kaalgeschoren met een ijzeren uilebrilletje. Over zijn schouder een soort felgekleurde gebreide tas. Als we elkaar naderen haalt hij wat uit zijn tas; een plastic zakje met grote gesuikerde koeken. Hij stopt, zegt “bon jour” en biedt mij een koek aan “pour la route”. Ik ben volledig stupéfait! Is dit echt? Ik neem graag de koek aan, want die zou mij er wel eens doorheen kunnen slepen, en bedank hem, waarop hij mij groet en verder wandelt. Ik ben nog steeds te verbaasd over deze ontmoeting en heb achteraf spijt dat ik niet wat langer met hem gepraat heb en geen foto heb gemaakt; na 50 meter draai ik mij om. Het is echt; hij loopt daar. En ik brul naar hem “c’est très bon, merci!”. Hij zwaait naar me en dan ben ik weer alleen. Een wonderbaarlijke gebeurtenis! Bestaat toeval?
De weg omhoog is pittig, maar valt me eigenlijk nog wel mee na alle verhalen en geweeklaag van pelgrims. Ik had al gehoord dat de basiliek ik de steigers zou staan; dat neemt niet weg dat het een prachtige en indrukwekkende basiliek is. De soberheid binnen is voor mijn gevoel getuigenis van oprecht geloof. Geen pracht en praal, geen gebrandschilderde ramen en geen vergulde beelden. Simpel en juist daardoor erg mooi. De achterzijde is al klaar en erg mooi geworden. Hieronder wat foto’s.
Wel een mooi portret van St. Jacques; zie hoofdfoto.
Ik ben om ongeveer 13:00 uur in Vezelay. Om 15:30 uur komt Erzja in Vezelay aan. We zitten tot donderdag in een heerlijk hotel vlakbij de basiliek. Even twee dagen rust voor benen en voeten en geen 14 kg op mijn rug! Donderdag ga ik weer lopen richting Nevers.
