For an English version please scroll down
7 September: van Castellolí naar Santa Maria del Camí (circa 25 km)
We besluiten om vroeg te vertrekken want de afstand van 25 km ligt wat mij betreft aan de uiterste rand van de comfort zone. Dat geldt voor Jan en Monique ook gelukkig! Ik had geen wekker hoeven zetten; de combinatie van het kussenloze dunne matrasje, de spierpijn en het malen over hoe nu verder houdt mij wakker. Los daarvan lijkt het alsof de twee “vreemde” pelgrims om de beurt naar de WC gaan. Met veel kabaal. Dus maar om 05:30 uur maar alvast opgestaan om de rugzak, die in ernstige wanorde was geraakt, weer keurig op te ruimen. Zo kan ik alles weer vinden. Om 07:00 uur gaan we op pad. Het is nog heerlijk koel!
Via Igualada, een heel langgerekt stadje waar weinig te beleven valt, bereiken we Jorba. Daar valt nog minder te beleven. Er is een restaurantje met een prachtig terras met groene parasols. Het terras is geheel leeg. De mevrouw wil ons echter niet op het terras toelaten. We mogen wel binnen zitten, maar dat willen wij niet. Willen ze geen bezwete rugzaktypes op het terras of is het mijn gehavende hoofd dat gasten zal afschrikken? Bij restaurant La Gallega aan de overkant is men minder kritisch en komen we door de ballotage heen. Na een voortreffelijke tortilla francés, vervolgen we onze weg. Dat blijkt een lange weg. Een hele lange weg. Veelal over asfalt. Het wordt ook weer erg warm, 30+ graden en dan doet het asfalt er nog wat graden bij.
We zijn blij als we na een lange klim ons doel bereiken! Santa Maria del Camí is een klein dorpje met maar liefst 31 inwoners en een herberg Can Llobet, waar zonder twijfel de liefste mensen van het dorp en wijde omtrek wonen. We konden al zien dat we goed zaten. Toen we om 16 uur arriveerden zat het restaurantje nog bomvol met blije gasten. Op de eerste verdieping een soort salon met twee slaapkamers en een badkamer. Het is allemaal rustiek maar met zorg en aandacht gedaan. Helemaal perfect. Als wij aan de gin&tonic zitten komt de gastvrouw het diner bespreken. Er zijn 3 opties, een koude salade van kabeljauw, tomaat en uien, een bonenschotel met spek en schotel met salade en huisgemaakte worst. We gaan voor alle opties en er komen heerlijke schalen op tafel. Tijdens het eten komt de gedachte op om volgend jaar gedrieën vanaf Tárrega verder te lopen op de Camino Catalán. Wat een geweldig vooruitzicht!
Om 21:30 uur zijn we bekaf en zoeken we de kamers op. Het blijft wel tobben. Door de hechtingen en mijn iconische bloeduitstorting aan de linkerkant van mijn gezicht, kan ik niet op mijn linkerzij liggen. Dat is kennelijk mijn favoriete kant en dus word ik steeds wakker van mij eigen gedraai. Zo is er altijd wat🙄
Morgen gaat het 23 km naar Cervera. Monique en ik besluiten om niet te gaan lopen morgen. Jan uiteraard wel!
English version
September 7: from Castellolí to Santa Maria del Camí (about 25 km)
We decide to leave early because 25 km is at the edge of my comfort zone. Fortunately this applies to Jan and Monique as well.
Setting the alarm turned out to be totally unnecessary: the combination of the pillow-less thin mattress, the aching muscles and the continuous overthinking about how to proceed kept me awake. In addition the “other” two pilgrims seemed to take turns with going to the gents. With a lot of noise! So, at 05:30 am I decide to get up and reorganize my backpack which was in a state of serious disarray. Now I can find my stuff again! At 7 am we leave the albergue. Via Igualada, a long-stretched town with little to do, we reach Jorba, where there is even less to do. There is a restaurant with a lively terrace with green parasols. The terrace is completely empty but we’re not admitted to the terrace and offered a table inside, which we don’t want. Probably they don’t want three sweaty backpack people on their immaculate terrace. Or they’re afraid that my scarred face will scare away guests. Restaurant La Gallega across the road is less critical and we pass the ballot quite easily. After a delicious tortilla frsncés we continue our journey. It turned out to be a long one. A very long one. Mostly asphalt. It’s also getting hot again; 30 degrees and the asphalt adds a few degrees.
We’re very happy we reach our target after a long climb. Santa Maria del Camí is a little village of no less than 31 inhabitants and an albergue where, without doubt, the nicest people of the village and its wide surroundings live. We could immediately see that we had made a good choice. When we arrived at 4 pm the little restaurant was still packed with happy guests. On the first floor there are two bedrooms, a bathroom and a lounge area. It’s all very rustic, but done with care and attention. Totally perfect. When we’re enjoying our gin&tonics, the lady of the house joins us to discuss dinner options. There are three options: a salad of cod, tomatoes and onions, a plate of beans and ham or a salad with homemade sausage. We decide to share one of each. It was delicious! During dinner we discuss the idea of continuing together on the Camino Catalán after Tárrega next year and do a couple of stages then. Now that is something to look forward to!
By 9:30 pm we’re exhausted and head for bed. Falling asleep remains a problem. Due to the stitches and the iconic bruising on the left side of my face, I cannot sleep on my left side. Apparently this is my favorite side and every time I turn to me left side I wake up. And so there is something different each time🙄
Tomorrow it’s 23 km to Cervera. Monique and I decide not to walk tomorrow. Of course Jan doesn’t budge and decides to walk this stage solo.
