Het werd een memorabele nacht in Bazancourt! De drie bedjes in het logement (eigenlijk de kleedkamer aangrenzend aan een indrukwekkend fullsize toneel met enorme toneelzaal voor zeker 400 man) hadden lattenbodems. Na ons no-kebab feestje gingen we nog een flesje Cote du Rhone soldaat maken (gelukkig had Harry een kurketrekker op zijn Swiss Army Knife) uit kartonnen bekertjes. Toen Jose ging liggen, zakte ze meteen door het bed. Drie latten gebroken. Gelukkig lagen er nog wat reserve latjes, dus konden we haar bedje weer in orde maken. Toen we allemaal in bed lagen, stortte Harry’s bed in; geen reserve latjes meer dus Harry ging op het matrasje op de grond liggen. Ik heb de hele nacht als een mummie opgebaard gelegen; doodsbang dat ik, als ik me om zou draaien ook door mijn bed zou zakken. Niet zo’n beste nscht, dus.
Er was heel slecht weet voorspeld, maar het was prachtig weer en het kerkje in Bazancourt lag er prachtig bij in de stralende zon.
Wetende dat Erzja in Reims op mij wachtte had ik Jose en Harry weten te overtuigen van de noodzaak van een vroege start. Om 08:00 uur ontbijten bij de norse waardin van Hotel (not) Restaurant (not) Le Moderne (absolutely not!) en zo waren we nog voor 08:30 uur aan de wandel. Glooiende heuvels en op 10 km van Reims kun je de kathedraal Notre Dame de Reims al zien liggen.
Twee uur later kon ik mijn vrouw en geliefde kussen voor de kathedraal. Na de lunch was daar het afscheid van Jose, die verder loopt naar Rome, en Harry, die net als ik op weg is naar Santiago. Jose’s route buigt nu af naar het Oosten, dus haar zal ik op deze reis niet meer tegenkomen. Na mijn twee rustdagen in Reims, kijk ik ernaar uit Harry weer onderweg tegen te komen. Het was goed lopen met Jose en Harry!
