Het regent klachten bij het loket. De rechterknie speelt op evenals de rechterheup, rechterbilspier, linkerschouder en de voetzolen. Dat laatste vooral als ik bij warm weer over asfalt moet lopen, zoals gisteren. Bij warm weer wordt het asfalt kokend en straalt zo door je schoenen op je voetzolen, die na enige tijd pijn gaan doen. Ik vrees algehele desintegratie van het lichaam en besluit even gas terug te nemen en een paar etappes van 15 tot 20 km te doen. Ook de hitte speelt wel een rol; meer dan 30 graden.
Vandaag, 18 juni, een korte etappe (15 km) naar La Réole, naar verluidt een prachtig oud plaatsje. Op weg zie ik in St.Hilaire voor mij, al buiten het piepkleine plaatsje, een pelgrim lopen. Nou, dat is zo ongeveer even zeldzaam als een man in een Sinterklaas-pak en ik versnel mijn pas. Het is ene Michael uit Stuttgart; hij is al van Flensburg naar Freiburg gelopen en van St.Jean Pied de Port naar Santiago en doet “dus” nu Freiburg/St.Jean. Zo kan het natuurlijk ook. Ik ben blindelings achter hem aan gelopen, aannemende dat hij op de Camino liep, maar later blijkt dat hij geen idee heeft waar hij zich bevindt. Door mijn aanname heb ik een afslag in St.Hilaire gemist. Juist: assumptions are the mothers of all fuck-ups. QED!
We moeten vervolgens door korenvelden waden en steile taluds af klunen om weer op de Camino te komen. Michael heeft mij niet alleen van de Camino gehaald, hij lult ook onophoudelijk. Gelukkig slaapt hij vannacht ergens voorbij La Réole, dus we kunnen de kennismaking kort houden. Met zo’n pelgrim wil je niet verder dan tot de hoek. Wat een aanhoudend gezwets!
Ik ben vroeg in La Réole waar ik geboekt heb in en Chambre d’hôtes met de naam “L’art et les remparts”. Als ik het stadje binnenloop kom ik bij een stenen trap. Als ik die oploop, til ik een voet niet genoeg op en voor ik er erg in heb lig ik op mijn snufferd. Uiteraard op mijn, recent opstandige rechterknie! Echt ongelooflijk knullig. Verder niet veel aan de hand, behoudens gedeukt zelfvertrouwen, want voor een vol terras.
Mijn verblijf is in een soort stadspaleisje; een prachtige kamer met uitzicht op een weelderige tuin. Zie hoofdfoto.
La Réole is prachtig en biedt een keur aan gezellige restaurantjes.
Dat heb ik wel anders meegemaakt! Op een pleintje eet ik buiten. Ze hebben wel gin maar geen tonic, dus maar weer eens een campari soda.Past goed bij het mediterrane gevoel! Heerlijke foie gras gevolgd door een wit visje. Alle seinen op groen!
