Met tegenzin vertrekken we uit Perigueux. Maar eerst langs de Boulangerie. Ons maken ze niet meer gek. Het is maandag en inmiddels weten we dat iedereen dan zijn tent dicht houdt. Voor we vertrekken nog even een koffie en loods ik Wally nog door de kathedraal. Die is te mooi om gemist te worden.
Ik wil nog even een lans breken voor de middelbare school oude stijl, toen we, na al vanaf de vijfde klas lagere school Franse les te hebben gehad, gewoon de hele middelbare school Frans, Engels en Duits hadden. Geen gemek van het laten vallen van een taal na twee jaar. Wat een heerlijk gevoel is het om met Fransen te kunnen converseren, een soort vertaal.nu kunt zijn als Wally in gesprek raakt met een Fransman die alles over haar Camino wil weten en ook uitleg kunt geven aan een Engelse toerist die de bordjes in de kathedraal niet kan lezen. Pure rijkdom! Welke randdebiele commissie heeft het verplicht leren van Frans/Duits/Engels in godsnaam afgeschaft?
Nou goed, ik bel met onze Chambres d’hôtes in Saint Astier om nog even te checken of er restaurants open zijn vanavond. Je weet het niet! Mevrouw verzekert mij dat het geen probleem is.Op TripAdvisor staat dat Saint Astier maar liefst negen restaurants heeft! We zitten goed.
En we hebben een superdag vandaag. Het is half-bewolkt, een heerlijke temperatuur en de etappe is vlak en leidt on langs de oevers van de rivier de L’Isle richting Saint Astier.
Wally en ik lopen in een gelijk tempo; dat is wonderlijk want zij is 1.60 m. lang en toch hebben we dezelfde snelheid. Ik bewonder haar loopvermogen. Vandaag doen we 28 km; het vliegt voorbij. Hè gaat echt heel makkelijk vandaag en tegen 16:00 uur komen we in Saint Astier aan bij ons onderdak Les Rives de L’Isle.
Een bijzonder aardige mevrouw toont ons onze kamers. Het geheel bestaat uit een aantal kleine huisjes die samengevoegd zijn. Binnen is alles modern en brandschoon. Mooie badkamer en WC op de gang en prachtig uitzicht op de rivier. Een goed bed en goede handdoeken. Zoals gebruikelijk zeer slecht bereik en de WiFi is heel zwak. Als ik Erzja bel, lijkt het alsof we allebei vanuit een onderzeeër bellen. We houden het dus kort.
Mevrouw geeft ons nog een aanbeveling voor een restaurant. Na ons opgefrist te hebben, stappen we welgemoed en hongerig het bruisende Saint Astier in. Een kerkhof heeft meer leven! Het is volledig uitgestorven. We maken de tour du village en stellen vast, aan de hand van TripAdvisor, dat alle negen restaurants gesloten zijn. Allemaal, want…….. het is tweede Pinksterdag. Daar hadden we even geen rekening mee gehouden. De plaatselijke ondernemersvereniging heeft kennelijk ooit besloten dat het het beste is als iedereen tegelijk dicht gaat. Echt briljant ondernemerschap. Op straat treffen we diverse mensen aan op zoek naar een geopend restaurant. Tevergeefs.
Ik ben wel een beetje pissig omdat ik nog speciaal aan onze gastvrouw gevraagd had of er restaurants geopend waren. Als ik bij haar aanklop en vraag hoe het nu moet, biedt ze meteen aan voor ons pasta te maken en een half uur later zitten Wally en ik aan tafel met een schaal pasta met blauwe kaas, een biertje erbij en een bakje yoghurt toe. We zijn blij dat ze het zo oplost.
Als we de volgende ochtend moeten afrekenen is de rekening 25 euro per persoon voor logies en ontbijt. Als ik haar 30 euro wil geven voor de maaltijden, slaat ze dat resoluut af. Ik begrijp niet hoe ze met deze tarieven het hoofd boven water kan houden.
Morgen ga ik weer alleen verder. Wally wil een dagje rust nemen. Dat vind ik jammer. Zij is echt een voortreffelijke reisgenote. Hopelijk kruisen onze wegen elkaar snel weer.
