For an English version, please scroll down
9 september: van Cervera naar Tárrega (15 km)
Nu ik besloten heb na Tárrega niet solo verder te lopen, wordt dit mijn laatste dag op de Camino Catalán. Althans voor nu. Dit besluit is niet volledig toe te schrijven aan mijn valpartij. Ik heb echt weinig last van de verwondingen. Ik denk dat ik de zwaarte van de Camino Catalán heb onderschat en wellicht mijzelf een beetje heb overschat. Er is ook zo weinig materiaal beschikbaar over de tocht. Het enige boekje dat er is, is niet te vertrouwen waar het gaat om de toekenning van een bepaalde moeilijkheidsgraad aan een etappe. Wat niet heeft geholpen was de hitte. We hebben eigenlijk alle dag gelopen bij temperaturen dik boven de 30 graden. De dag begon dan wel redelijk koel, maar tegen 10 uur was het al 30 graden.
Dus, voor nu is de Camino Catalán mij de baas, maar het plan is om samen met Jan en Monique volgend jaar de draad weer op te pakken en vanaf Tárrega een dag of tien verder te lopen. Ik verheug me daar erg op!
De etappe van vandaag is relatief kort, vrij vlak en het wordt een aanmerkelijk koelere dag dan alle voorgaande dagen. Vannacht heeft het ook flink geregend hier. We starten dus wat later dan gewoonlijk, om 09:00 uur. Het gaat eerste en tijdje door Cervera heen. Het is een charmant stadje met een mooi oud centrum met prachtige straatjes. Als we het plaatsje uitlopen komen we op een prettig breed pad met goede ondergrond dat door de vallei golft. Een beetje op en neer, maar hier worden we niet moe van. Langs de route staat een prachtige watermolen waar we even pauzeren. Onderweg is er wel een dorpje El Talladell waar volgens onze app een café zou moeten zijn, maar de plaatselijke bevolking (waarvan we twee exemplaren aantroffen) wist daar niet van. Dus door naar Tárrega waar we onze intrek nemen in Hotel El Ciutat de Tárrega. Mocht u ooit in Tárrega zijn, zoek dan nog even verder naar een gezelliger onderkomen!
Dan gaan we op zoek naar de kerk en ziet, de kerk is open. Het is wel een bijzondere kerk met moderne wand en plafondschilderingen met Bijbelse taferelen. Een beetje beangstigende schilderstijl die mijns inziens niet zo past bij het katholieke geloof. Maar, als heiden kan ik daar natuurlijk geen zinnig woord over zeggen. Voor het stempel in onze “credencial” worden we naar de pastorie verwezen, waar een bijzonder vriendelijke en geïnteresseerde priester een mooi stempel in onze credenciales plaatst. Daarmee komt deze Camino, die voor mij echt héél anders loopt dan gedacht, tot een vroegtijdig einde. Ik had verwacht eind oktober in Santiago de Compostela aan te komen, na 480 km op de Camino Catalán en circa 750 km op de Camino Francés. Hopelijk blijf ik fit genoeg om de komende 3 jaar in gedeelten van steeds 10 dagen de Camino Catalán uit te lopen (met Jan en Monique) en daarna nog eens de Camino Francés in 4 weken te doen. Dat alles voordat het lichaam volledig uit elkaar valt!
Morgen gaan we met de bus naar Barcelona en dan met de taxi naar het vliegveld waar ik helaas afscheid zal moeten namen van Jan en Monique. Zij vliegen terug naar Nederland, ik vlieg naar Alicante, in de hoop dat Erzja deze gerafelde en gebutste pelgrim nog wil terugnemen.
English version
September 9: from Cervera to Tárrega (15 km)
Now that I have decided not to continue solo after Tárrega, this will be our last day on the Canino Catalán. At least for now. This decision is not solely inspired by my fall. I have little problems with my injuries. I believe that I have underestimated the difficulty of this Camino and perhaps overestimated myself. There is precious little information available on this Camino. The only available guidebook cannot be trusted where it concerns the valuation of the degree of difficulty of the various stages. Also, the immense heat wasn’t very helpful. Each day temperatures rose a couple of degrees above 30 degrees Celcius. Days started relatively cool but by 10 am it was usually 30 degrees already.
So, for now the Camino Catalán is the boss, but the plan is that Jan, Monique and I will return next year and proceed where we stopped in Tárrega and walk on for 10 days. I’m already looking forward to that.
Today’s stage is relatively short, rather flat and temperatures will be substantially lower than previously. Also, it rained quite heavily during the night. So we start a bit later than usual, by 9:00 am. First, the walk goes through Cervera. It’s a charming little town with a beautiful old center with quaint little streets. When leaving town, there is a beautiful broad path which waves through the valley. A bit up and down, but nothing to be concerned about. Right next to the path we see and old watermill where can have a rest. En route there is a little village callled El Talladell which, according to our app, has a café. The locals (of which we encountered two specimen) were, however, not aware of the existence of a café. So, onwards to Tárrega where we take refuge in Hotel El Ciutat de Tárrega. Should you ever be in Tárrega, please consider other places to stay!
Then we go out to look for the church and, lo and behold, it’s open! It’s a quite unusual church as the walls and ceilings are decorated with modern paintings of Biblical events. In my view, the style is a bit scary and a not quite in line with Catholicism, but a s heathen I should of course not be commenting on this. For the stamp in our “credencial” we are referred to the rectory where a very friendly and genuinely interest priest places a beautiful stamp in our credenciales. With that, our Camino, which developed quite differently from my expectations, comes to an early end. I was expecting to arrive in Santiago de Compostela by the end of October, after walking about 480 km on the Camino Catalán and about 750 km on the Camino Francés. Let’s hope I will stay fit enough to complete the Camino Catalán with Jan and Monique the coming 3 years in parts of 10 days each and, susequently, to finish the Camino Francés again in 4 weeks. All this before the body totally disintegrates!
Tomorrow we take the bus to Barcelona and then a taxi to the airport where, sadly enough, I will have to say goodbye to Jan and Monique. They fly back to The Netherlands and I’m flying to Alicante, hoping that Erzja will be willing to take back this frayed and bruised pilgrim.
