Vandaag moet ik weer afscheid nemen van Erzja. Inmiddels ken ik natuurlijk het hele lied “Ciao bella ciao” uit mijn hoofd. Ofschoon Floortje twee weken geleden al de primeur van dit lied te velde had, zing ik het nu met hartstocht voor Erzja.
We kijken op internet en vinden een supermarktje dat naar eigen zeggen zondag open is tot 12:30 uur en een belendend restaurantje. Dat is mooi om voor onderweg eten in te slaan en nog even wat te drinken voor Erzja weer naar het vliegveld moet en ik weer ga lopen.
Haha, het supermarktje is toch dicht! Gelukkig is er op loopafstand een andere die wèl open is. De brug over de Dordogne over en inderdaad, hij is nog open. Noodrantsoenen bananen, noten en chocola mee voor de komende dagen.
De chauffeur Mohamed komt Erzja om 13:00 uur halen en ik moet 12 km lopen naar mijn logeeradres in St. Quentin de Caplong, dus vertrek ik om 12:30 uur. Erzja loopt 250 meter met me mee en ziet: route barrée. Meestal is er dan nog wel een doorgangetje voor voetgangers, maar hier niet. Dus sta ik – koud op weg – alweer op mij app naar een alternatieve route te kijken! Uiteindelijk is die 4 km extra.
Ik kus mijn geliefde vaarwel en vertrek, we zwaaien lang naar elkaar tot ik de bocht om ga.
Het is een prachtige dag en ik geniet toch weer van het lopen. Met de nieuwe schoenen gaat het ook echt lekker. Gaarne verwijs ik naar onderstaande video!
2529F3E4-DCB3-4636-AC54-39AB4E07A1C4
Laat in de middag kom ik aan bij mijn logeeradres, een Chambres d’hôtes in St.Quentin de Caplong. Een prachtig onderkomen in een lieflijk huisje (zie hoofdfoto) met een prachtig uitzicht op de wijngaarden.
Dit alles gerund door Nicole et Marcel, een werkelijk heel lief en zorgzaam echtpaar. Ik werd meteen met een Leffe Blonde (om misverstanden weg te nemen: dat is een biertje!) op het terras om van het uitzicht te genieten en bij te komen. Later heerlijk met ons drieën buiten gegeten. Wat een lieve mensen!
De volgende ochtend heerlijk ontbijt met vers geperste jus d’orange en een eitje! Toen ik wegliep bleven ze zwaaien.
