Je bekijkt nu 12 June: Santiago de Compostela

For an English version, please scroll down 

Het pelgrimsmenu in Hotel Ruta Xacobea is geweldig; wel wat duurder dan in de herbergen maar ook wel wat lekkerder, met een goede Rioja. Ik pak mijn rugzak alvast in want we willen morgen vroeg starten. Om 06:30 uur gaat de wekker en om 07:15 uur staan we bij de receptie. Om 07:25 uur stappen we naar buiten voor de laatste 10.7 kilometer naar de kathedraal van Santiago. We zien wel wat pelgrims, maar die stuiven we allemaal voorbij. Later blijkt uit de Outdooractive app dat we een gemiddelde snelheid hadden van iets meer dan 5 km/uur.
Ook vandaag weer een mooie route. Wat heuvels, maar niet heel steil. En dan ligt Santiago aan onze voeten. Ik weet van mijn vorige Camino dat we nog een uur door de stad moeten lopen. Het is erg rustig in Santiago op deze vroege zondagochtend. Zelfs de doedelzakspeler staat nog niet bij de poort naar het plein voor de kathedraal als we daar om 09:35 doorheen lopen. Erzja en Hans-Werner, Wally’s man, staan ons daar op te wachten en het omhelzen kan beginnen. Toch weer mixed feelings. Ik ben enerzijds blij dat het is afgerond en dat ik weer bij Erzja ben; anderzijds melancholiek dat de tocht voorbij is en ik weet dat ik het Camino gevoel zal missen. Het naderend afscheid van Wally vind ik ook best moeilijk.

Natuurlijk gaan we naar de pelgrimsmis om 12 uur. We zijn er al vroeg maar de toeloop van toeristen  is zo groot dat er voor pelgrims al geen zitplaatsen meer zijn. Wat is dit weer besodemieterd geregeld! Dit is de pelgrimsmis maar die staan, nog stoffig met vaak hun rugzak nog op de rug achterin en toeristen zitten breeduit in de banken. Iedereen komt voor het reusachtige zilveren wierookvat, ter grootte van een Fiat 500 (nou ja, bijna), dat traditioneel aan een touw door de kathedraal door de lucht vliegt. In 2019 werd de kathedraal gerenoveerd en was de mis in een andere kerk. Dus ben ik blij met de herkansing. Maar niets van dat al. De Botafumeiro hangt er wel maar er gebeurt niets mee! Wat een afknapper! Niemand weet waarom het ritueel met de Botafumeiro niet plaatsvindt. We gaan dit morgen tot op de bodem uitzoeken!
Bij de Camino administratie staan al rijen als Wally en ik daar aankomen om ons certificaat op te halen. Als ik aan de beurt ben om mijn Credenciál over te leggen, begrijpt het meiske niet veel van mijn route maar na een omstandige uitleg feliciteert ze mij hartelijk en krijg ik mijn certificaat. Het is afgerond!

Graag wil ik iedereen bedanken die mij gevolgd heeft. Ik heb veel e-mails en Whatsapp berichten ontvangen van volgers waarvoor ook veel dank. De aanmoedigingen die jullie gestuurd hebben deden me veel goed. Bijzondere dank aan een ieder die gedoneerd heeft aan de AVL Foundation!
Voor wie vergeten is om te doneren, het kan nog met een simpele muisklik:

https://www.actievooravlfoundation.nl/actie/berend-crans

Wellicht tot een volgende Camino!

That way!

 

Only 5 kilometers to go
Almost there!
Santiago at our feet!
Arrived at the still almost deserted square
Together with my dear friend Wally
The Botafumeiro that didn’t fly!

 

The pilgrims menu at Hotel Ruta Xacobea is excellent! Not as cheap as in the albergues but really good, with an excellent Rioja. I’m already making sure my backpack is ready to go, because we want to have an early start for the last 10.7k to the Cathedral in Santiago. We see some pilgrims but we overtake them all with dazzling speed. Later it showed on the Outdooractive app that we had an average speed of just over 5k per hour!

Today we have a lovely stage again; some hills but nothing to worry about. And then, Santiago is at our feet. From my previous Camino, I know that it’s still an hour to get through the city to the Cathedral. It’s very quiet in Santiago this early Sunday morning. Even the bagpipe player is not yet around at the gate to the Cathedral square when Wally and I go through it. Erzja and Hans-Werner, Wally’s husband, are waiting for us, so the hugging can begin! Yet there are mixed feelings. On the one hand  I’m happy that the mission is completed and to be with Erzja again. On the other hand I’m sad that it’s over and I know that I will miss the Camino feeling. It will also be difficult to say goodbye to Wally.

Of course we want to attend the pilgrims mass at noon. We’re there early because of the large number of tourists, but the tourists already have taken all seats. This is so badly organized! This is supposed to be a mass for the pilgrims, but the tourists occupy all benches with the pilgrims, with their backpacks still on their back, being forced to stand in the back of the Cathedral.
Everybody comes for the Botafumeiro, the huge silver thurible, the size of a FIAT 500 (well, almost)  which will swing through the air at the end of the service. In 2019, I was rather disappointed that the pilgrims mass was held in another church because the Cathedral was under renovation, so I was pleased to have another chance of seeing the Botafumeiro fly! But nothing happened. The Botafumeiro was there alright, but it was just hanging there motionless. Nobody knew why the ritual of the flying Botafumeiro was not carried out! Obviously we will try to find out!

At the Camino bureau there are queues when Wally and I go there to get our certificates. When it’s my turn, I submit my Credenciál. The girl is totally puzzled about my Camino and I have to explain at length where I came from and how I ended up in Santiago. But it worked out well and she heartily congratulated me with my achievement and hands me the certificate. It’s over!

I want to thank everyone who followed me in my blog. Special thanks to everyone who sent me an email or a Whatsapp message. Your encouragements were very important to me; Martinka, if you read this, a big hug and many thanks for your daily encouragements via Messenger.
Special thanks to all who donated to Cancer Care Jávea!
Should you still wish to donate, you still can. Please check My Charities on this site.

Maybe we meet again on my next Camino!