Je bekijkt nu 1 May – an intense stage to Mora

For an English version, please scroll down 

Eerst even iets over telepathie. In mijn Camino van 2019 heb ik, een paar dagen voor Reims, Harrie ontmoet. Hij was ook van huis vertrokken. Harrie is een ongelofelijk aardige kerel en ik ben met hem naar Reims gelopen en daarna van Reims naar Troyes. Later hebben we elkaar nog in Chablis ontmoet. Het was een genoegen Harrie te ontmoeten en samen met hem te lopen. Altijd als ik mijn veters strik, moet ik aan Harrie denken omdat hij mij een alternatieve strikmethode heeft geleerd. Gisteren dacht ik aan Harrie. Hoe leuk zou het zijn als ik hem nu weer zou tegenkomen?! En vanochtend, toen ik wakker werd, vond ik een Whatsapp van hem; gestuurd vroeg in de ochtend, waarin hij zei dat hij aan mij dacht en zich afvroeg hoe het met me ging. Dat terwijl hij niet weet dat ik de Camino de Levante aan het lopen ben. Hoe bijzonder is dat?

Gisteravond een tortilla francesa gegeten in La Puerta de La Mancha; ik kon naar drie TV programma’s kijken en er was verder niemand. Een kakkerlakloos verblijf verder in A Posada. Ga daar nooit logeren, vrienden! Vanochtend vroeg op en ik meldde mij om 08:00 uur bij de receptie om uit te checken en het ontbijt te ontwaren. Helaas, ontbijt vanaf 08:30 uur. Maar kan ik dan alvast een croissant of een bocadillo krijgen. Dat is helaas niet mogelijk. Ook bij La Puerta de La Mancha is geen croissant of bocadillo beschikbaar. Alleen de eeuwige tostado. Dan houd ik het op een cortado en een extra flesje water voor in de rugzak. Dat zou geen overbodige luxe blijken!

Dus om 08:15 uur met mijn stokken roffelend op de Camino. Het is nog even opletten want de Camino de Sur Este loopt hier ook ergens en wil nietsvermoedende pelgrims van het rechte pad brengen. Het is een prachtige dag. Zonnig, temperaturen oplopend naar 25 graden en een lichte bries. In het begin is de bewegwijzering fantastisch, maar later is het echt chaotisch of simpelweg niet aanwezig. De route is ook prima en blijft bijna helemaal weg van de CM-410!
Onderweg explosies van klaprozen, mij onbekende blauwe bloemetjes, paarse distels, paarse lavendel en mij onbekende gele bloemetjes. Gelukkig ook meer schaduwplekjes dan gisteren. Ik probeer iedere 5 kwartier een kwartier pauze te houden. Schoenen uit, drinken en iets eten. Vandaag 2.5 liter water gedronken. De gansche voorraad (2.5 kilo op de rug!) tot de laatste druppel opgedronken. Eten: een banaan, een pan chocolate (inmiddels 4 dagen oud; niks mis mee!) en misschien 50 gram cashewnoten. En dat op een etappe van 30 kilometer waar ik 8 uur mee zoet was. Een pittige etappe met veel vals plat en op het laatst een lange venijnige klim. Het laatste stuk weer op een lokale weg; echt bizar suïcidaal!
Zoals ik al zei is de bewegwijzering onder de maat. Scheefgezakte paaltjes achter begroeiing, pijlen die verschillende kanten op wijzen, of helemaalgeen pijlen, niet OK!

Na 8 uur kom ik volledig uitgewoond in Mora. Op een terras bestel ik tot verbazing van de jongeman twee Coke Zero. Tengo bastante sed! Hij vindt het best. Ik logeer in Los Conejos. Prima kamer en weldadige douche waar ik weer tot mijzelf kom. Uiteraard is het restaurant van Los Conejos vanavond gesloten (wat is dat toch?) en dus zoek ik mijn heil aan de overkant. Heerlijke muziek, eerst Spaanse tradionals en dat tot mijn verbazing Jim Groce! Ik bestel croquetas, patatas bravas en, omdat ik niet meer hoef te rijden, drink ik 2 gin-tonics.
Morgen verder!

More shady spots today!
Explosions of red…
blue…
yellow…..and
purple!
Totally suicidal!
to finish, a vicious climb

First a few words about telepathy. During my 2019 Camino, I met Harrie, a Dutch pilgrim who also started from home. Harrie is an extremely nice person. I met him two stages before Reims and we walked to Reims together and onwards to Troyes. Later on, we met again in Chablis. It was a pleasure meeting Harrie and walking with him. Every time I tie my shoelaces I think of Harrie because he taught me an alternative way of tying shoelaces. Yesterday I was also thinking of Harrie and thinking how nice it would be if we would be walking together. Today I found a message on my phone from Harrie, sent very early that day, telling me that he was thinking about me and was wondering how things were going! Harrie didn’t even know I was on the Levante. This is so extraordinary!

I had a tortilla francesa in La Puerta de La Mancha. I could enjoy three different television programs on three huge screens and had the restaurant to myself. On a Saturday night! For the rest, a cockroachless stay in A Posada. Make sure you never stay there, my friends!

I reported at the reception at 08:00 a.m. sharp for checkout and breakfast. Breakfast only as of 08:30 was the brisk reply. But can I have a croissant or a bocadillo for the road? Short answer: no! In view of the stage ahead of me, I decided not to wait for that. At La Puerta de La Mancha no breakfast either, but they did serve cortado and I could by a bottle of water, which turned out to be a wise decision.

So at 08:15 I hit the road, with my poles drumming on the Camino. One must be careful because there is also the Camino de Sur Este which tries to lure away unsuspecting Levante Pilgrims from their track.

It’s a glorious day! Sunny, with temperatures slowly going up to 25 degrees with a light breeze.

Signage is initially very good but gets worse (to non-existing) as one progresses. The route is fine and stays away from the CM-410 most of the time. Explosions of red poppies, blue and yellow flowers unknown to me, and purple lavender.

Fortunately a lot more shade than yesterday. I try to rest every 75 minutes; shoes off, drink some water and eat something. I drank my entire watersupply, 2.5 liters and not a single drop was left when I arrived. Food: a banana, a pan chocolate (bought a couple of days ago in El Toboso, nothing wrong with it!) and perhaps 50 grams of cashews. That kept me going for for 8 hours, which I needed to do the 30 kilometers.

A spicy stage, with a lot of false flat and a very vicious climb at the end! The last kilometers again on a very narrow secondary road. Totally suicidal! As I mentioned very bad signage: no signs, signs overgrown by weed and hardly visible, contradicting signs (arrows pointing in different directions)! Not OK!

After 8 hours I stumble into the beautiful city of Mora quite dilapidated. On the first terrace I order two Coke Zeros. The waiter is surprised but doesn’t care (why should he?😀). 
I’m staying at Hotel Los Conejos. Good room and a heavenly shower, where I slowly recover from today’s walk.

Of course the restaurant of Los Conejos is closed (why is this happening to me all the time), but there’s a bar across the street with good music; first Spanish traditionals and then, to my surprise, Jim Groce. I order croquetas and patatas bravas. Because I’m not driving I allow myself a second gin-tonic. What will tomorrow bring?